“พี่สาว จะให้ผมเป็นคนแบบไหนกัน ผมแค่อุ้มเธอไปวางบนเตียงเท่านั้น ที่เหลือไม่ได้ทำอะไรเลย”
หลินเฟิงทำทั้งน้ำตาทั้งหัวเราะ
ไม่แปลกใจเลยที่ซูอวี้เฟินหน้านางจะเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นขนาดนั้น
“ไม่เป็นไร ต่อให้ทำอะไรลงไปก็ไม่เป็นไรหรอก” ซูอวี้เฟินดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่
ไอ้บ้าเนี่ยก็ไม่ใช่หนุ่มน้อยไม่เคยรู้เรื่องรู้ราว ส่งเนื้อถึงปากแล้วจะไม่กินได้ยังไง คนอื่นไม่รู้แต่หล่อนรู้นะ ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองน่ะ ตัวเล็กแต่ว่าสัดส่วนดีมาก ตรงนั้นก็มีอะไรนูนๆ ชัดเจน
“ผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะ”
หลินเฟิงรู้สึกจนพูดไม่ออก ไม่เชื่ออีกแล้ว แบบนี้ยังจะไม่เชื่ออีก
“เอาเถอะๆ รีบไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วกินข้าวเถอะ”
ซูอวี้เฟินเชื่อแล้ว กำชับหนึ่งประโยคแล้วก็หมุนตัวเดินออกไป ปากยังพึมพำไม่หยุด “ไม่น่าเลยนะ ชิงอวี่เป็นอะไรไป ดูไม่ค่อยปกติ”
นี่มันอะไรกันเนี่ย
หลินเฟิงปล่อยให้ซูอวี้เฟินคิดไปเอง ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็เดินไปที่บ้านข้างๆ
โต๊ะเล็กๆ ถูกจัดไว้นอกบ้านแล้ว อาหารเช้าก็เรียบง่าย ข้าวต้มข้าวโพดหอมๆ กับแป้งทอดสีขาวนวล และผักดองบ้านๆ
ถึงจะไม่หรูหราเหมือนในเมือง แต่รสชาตินั้นไม่แพ้ใครแน่นอน
หานชิงอวี่นั่งอยู่ข้างโต๊ะแล้ว พอเห็นหลินเฟิงก็ส่งเสียงหึๆ เบาๆ แล้วหันหน้าหนี
หลินเฟิงงงไปหมด
เดินไปนั่งลง แล้วลองถามดู “เป็นอะไรไปหรือ แฮงค์เมื่อคืนปวดหัวมากไหม?”
“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!” หานชิงอวี่ทำเสียงหึหึ