“คนโง่ เธอจับงูเป็นไหม?”
โจวเสี่ยวเตี๋ยวิ่งเข้ามาถามเสียงเบา
“จับงูเหรอ เป็นสิ ฉันจับมาตั้งแต่เด็ก ไม่กลัวงูหรอก” หลินเฟิงตบอกพูดอย่างภาคภูมิใจ
“ที่บ้านฉันมีงูเข้าไป ช่วยพี่สะใภ้จับมันหน่อยได้ไหม?” โจวเสี่ยวเตี๋ยตาเป็นประกาย ความตึงเครียดในใจก็คลายลงไม่น้อย
เธอกลัวเจ้าสิ่งนั้นมาก เมื่อครู่เห็นงูตัวหนึ่งอยู่ในบ้านก็ตกใจแทบแย่ จึงรีบวิ่งมาหาหลินเฟิง
“อ้อ ได้สิ ไปจับงูกัน”
หลินเฟิงรับปากทันทีโดยไม่ต้องคิด
สองปีมานี้โจวเสี่ยวเตี๋ยเคยเรียกเขาไปช่วยงาน อย่างซ่อมกำแพงหรือก่อเตาแบบง่าย ๆ คนในหมู่บ้านหลายคนก็เคยใช้แรงงานเขาเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่เห็นเขาเป็นแรงงานฟรี
ส่วนโจวเสี่ยวเตี๋ยกับซูอวี้เฟินนั้นเป็นคนส่วนน้อยที่ให้ข้าวเขากินเมื่อขอให้ช่วยงาน
ในความทรงจำของเขา โจวเสี่ยวเตี๋ยเป็นผู้หญิงอ่อนแอบอบบางและจิตใจดี เขาจึงยินดีช่วยเธอ
“ไม่ใช่ตอนนี้นะ เหมือนคราวก่อนนั่นแหละ ฉันกลับบ้านไปก่อน แล้วค่อยตามไปทีหลัง ถ้าเจอใครถามก็บอกว่าเดินเล่นอยู่ อย่าพูดถึงฉันจะดีที่สุด”
แก้มของโจวเสี่ยวเตี๋ยแดงระเรื่อ
ที่บ้านมีเธอเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว เธอไม่อยากให้ใครเอาไปพูดนินทา ทุกครั้งที่ขอให้หลินเฟิงช่วยจึงต้องแอบ ๆ ทำ
“อ้อ เดี๋ยวฉันตามไป” หลินเฟิงเกาศีรษะแล้วพยักหน้า
“แต่อย่าช้าเกินไปนะ งั้นฉันกลับก่อนล่ะ”
โจวเสี่ยวเตี๋ยกำชับอีกครั้ง ก่อนจะรีบร้อนจากไป