หลินเฟิงก็เริ่มเมาเล็กน้อยเช่นกัน
แต่เขาไม่เหมือนกับซูอวี้เฟินและหานชิงอวี่ตรงที่ทั้งคู่เมาจนไม่รู้เรื่องรู้ราว
เมาแค่นี้ยังกล้าดื่มอีก
โชคดีที่ดื่มกับเขา ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น คืนนี้คงได้เสพสุขกับสาวงามทั้งสองคนแล้ว
เขาอุ้มซูอวี้เฟินเข้าไปในห้องนอน แล้ววางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ ถอดรองเท้าและกางเกงออก แล้วดึงผ้าห่มบางๆ มาคลุมท้องของเธอไว้
หลังจากทำเสร็จทั้งหมด เขาก็ออกมา แล้วทำแบบเดียวกันอุ้มหานชิงอวี่เข้าไปส่งที่ห้องนอน
เพียงแต่
พอวางหานชิงอวี่ลงบนเตียง และกำลังจะลุกขึ้น หานชิงอวี่กลับยกแขนขึ้นมาโอบคอของเขาไว้
“ไอ้โง่ ขอบใจนะ” หานชิงอวี่พูดพร่ามัว ทั้งที่ตาก็ยังละม่าย
เอ๊ะ?
ผู้หญิงคนนี้รู้จักบุญคุณดีนี่นา เมาแล้วยังไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณอีก
หลินเฟิงกำลังจะเอามือของเธอออก ก็ได้ยินหานชิงอวี่พูดขึ้นมาอีกว่า “ไอ้โง่ แกเก่งจัง แกตัวใหญ่ทั้งแข็งแรง ฉันอิจฉา... อิจฉาอวี้เฟิน ฉันก็อยากได้ อยากได้แก...”
ให้ตายสิ!
หลินเฟิงอุทานในใจดังลั่น
เฮ้ย นี่มันเป็นเรื่องใหญ่อะ
นี่คงจะเป็นการพูดความจริงออกมาเวลาดื่มเหล้าสินะ
ไม่คิดว่าหานชิงอวี่ที่ปกติทำตัวดีๆ กลับแอบคิดอยากได้ตัวเขา
เดี๋ยวนะ
เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาตัวใหญ่ทั้งแข็งแรง?
หรือว่าเธอเคยเห็น?
“ไอ้โง่ มานี่สิ แม่งมาเร็วๆ ฉันร้อนจะแย่อยู่แล้ว”
หานชิงอวี่เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อ แล้วก็ปล่อยมือของตัวเองแล้วถอดเสื้อชั้นบนออก ท่อนบนก็เผยให้เห็นเป็นบริเวณกว้าง ขาวจนแสบตา