“ปัง!”
ยังไม่ทันที่จางต้าชุนจะได้เหลิงเสร็จ หลินเฟิงก็ออกแรงที่เท้า ร่างพุ่งดั่งกระสุนปืนใหญ่ ก้าวข้ามไปหลายเมตรในก้าวเดียว ชนเข้ากับร่างของจางต้าชุนอย่างจัง
เสียงทึบดังขึ้นหนึ่งครั้ง
จางต้าชุนรู้สึกเหมือนตัวเองลอยขึ้น วินาทีนั้นเขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเหาะเหินเดินฟ้า แต่ไม่นานนักด้านหลังก็ชนเข้ากับกำแพง
ลูกน้องสองสามคนคิดจะลงมือ พอเห็นภาพนั้นก็ถึงกับอึ้งค้าง
บ้าเอ้ย!
นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?
หวังต้าเป่าก็ตะลึงเหมือนกัน
ไอ้จางต้าชุนนี่ทั้งวันเอาแต่คุยโม้ว่าตัวเองเก่งขนาดนั้นขนาดนี้ ไอ้ที่เห็นนี่มันก็ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด เขาว่าอาหารสองมื้อของตัวเองคงต้องเลี้ยงฟรีแน่ๆ
“พี่หู่”
ลูกน้องรีบวิ่งเข้าไปหา: “พี่หู่ไม่เป็นไรนะครับ?”
“อย่าโยก! หัก...หักแล้ว” จางต้าชุนพูดด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา
หน้าอกของเขาเจ็บปวดรวดร้าว ซี่โครงน่าจะหักไปไม่ต่ำกว่าสองซี่ ตอนนี้หัวยังวิ้งๆ อยู่เลย เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน
“บ้าเอ้ย! แก้แค้นให้พี่หู่!”
“ใช่! แก้แค้น!”
“จัดการมันให้ตาย!”
ลูกน้องหลายคนตะโกนขึ้น
หวังต้าเป่าลุกขึ้นมาอย่างดีใจ แต่กลับพบว่าพวกนั้นมีแต่ตะโกน ไม่มีใครลงมือสักคน
“พวกแก...จัดการมันให้ฉันตายเลย” พี่หู่พูดด้วยความโมโห
ลูกน้องทำหน้าลำบากใจ
“พี่หู่ ไอ้นี่มันดูมีอะไรผิดปกติ เราไปกันดีกว่าไหมครับ”
“ใช่ครับพี่หู่ ให้พวกเราพาพี่ไปโรงพยาบาล”
พวกเขาไม่ได้โง่