“เธอรักษาแม่ฉันได้เหรอ? เธอเป็นอะไรกันแน่?”
โจวหมิงอี้มองหลินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าเต็มไปด้วยความแคลงใจ
“ฉันเป็นอะไรไม่สำคัญหรอก แค่บอกมาว่าจะตกลงหรือไม่ตกลงก็พอ” หลินเฟิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์
โจวหมิงอี้มองหลินเฟิงอีกสองสามที หน้ามืดเหมือนก้นหม้อ: “หึ หลอกฉันครั้งหนึ่งยังไม่พอ ยังจะมาหลอกฉันอีกครั้ง? ฉันไม่หลงกลเธอหรอก เธอรู้หรือเปล่าว่าแม่ฉันเป็นโรคอะไร ถึงได้กล้าพูดว่ารักษาได้ อวดเก่งไม่คิดก่อน!”
พูดจบ เขาก็หันหลังจะเดินจากไป
แม่ของเขาเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจ และมีลิ่มเลือด ต้องใส่ขดลวดหลายอัน
ค่าทำทั้งหมดรวมๆ เกือบแสนกว่าบาท แม้จะเบิกคืนได้ทีหลัง แต่ก่อนผ่าตัดต้องจ่ายเงินก่อน
หลินเฟิงอายุแค่นี้ กล้าพูดว่ารักษาหายได้ ใครจะไปเชื่อเขา
“เฮ้อ บางคนคิดว่าตัวเองเป็นลูกกตัญญู แต่จริงๆ แค่ภายนอกลึกๆ แล้วไม่มีความกตัญญูเลยสักนิด” หลินเฟิงถอนหายใจ
โจวหมิงอี้หยุดฝีเท้าอีกครั้ง หันกลับมาอย่างรุนแรง: “เธอพูดว่าใครไม่กตัญญู!”
ดวงตาเขาแทบจะถลนออกมาเป็นไฟ
“พูดถึงเธอไง ฉันบอกเธอไว้เลย วิชาหมอของปู่ทวดฉันไม่มีใครเทียบได้ทั้งในอดีตและอนาคต ฉันเรียนวิชาทั้งหมดของท่านมาหมดแล้ว”
“แม้เธอไม่เชื่อฉัน อย่างน้อยก็ควรให้ฉันลองดูสิ สำหรับเธอแล้วก็ไม่เสียหายอะไร”
หลินเฟิงพูดพลางยิ้ม