"แกพูดว่าอะไรนะ!"
หนวดแมวแทบจะกระโดดขึ้น หน้ากลายเป็นสีดำคล้ำ ผลักหลินเฟิงออก: "ไปๆๆ แกจะไปปล้นก็ไปเลย!"
"ไม่ขายก็ไม่ขาย จะมาผลักคนทำไม"
หลินเฟิงเริ่มไม่พอใจ
"ผลักแกแล้วยังไง ข้าเห็นแกมาวุ่นวายชัดๆ ที่นี่ไม่ต้อนรับแก แกออกไปเดี๋ยวนี้!"
จังหวะนั้นเอง ก็มีคนเดินเข้ามาอีก
เป็นผู้ชายอีกคน อายุราวสามสิบ ใส่แว่นตา สีหน้าดูเคร่งเครียด
"ใครเป็นเจ้าของร้าน?" ชายคนนั้นถาม
"ข้าเอง แกจะซื้อของอะไร?" หนวดแมวเบิกตาถลน
ชายคนนั้นกอดกล่องไว้ในอ้อมแขน เห็นท่าทีของหนวดแมวไม่ค่อยดีนัก มือทั้งสองข้างจึงกอดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว: "ผมมาขายของ ของเก่าเป็นมรดกตกทอด"
หนวดแมวตาเป็นประกาย รีบเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้ม: "งั้นรีบนั่งก่อนสิ"
เขาดึงชายคนนั้นให้นั่งลง ดวงตาจ้องไปที่กล่อง: "ไม่รู้ว่าจะขายอะไร เอามาให้ข้าดูหน่อย"
โจวหมิงอี้วางกล่องลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง เปิดออก ยกแจกันกระเบื้องขึ้นมาด้วยสองมือ: "ท่านช่วยดูให้หน่อยครับ"
หนวดแมวหรี่ตาลง รับมาด้วยสองมือ หยิบแว่นขยายขึ้นมาสำรวจอย่างละเอียด
ฝ่ามือของโจวหมิงอี้เริ่มมีเหงื่อซึม
ผ่านไปครู่ใหญ่ หนวดแมววางแจกันลง แล้วยิ้ม: "ข้าขอถามก่อน แจกันใบนี้นายได้มาจากไหน? ซื้อมาหรือตกทอดมา?"
"ตกทอดมา จากรุ่นปู่ย่าตายายส่งต่อมาถึงผม บอกว่าเป็นของในวัง" โจวหมิงอี้กลืนน้ำลาย