"อย่าตีเลยอย่าตีเลย โอยท่านเทพโปรดเมตตาชีวิตข้าด้วย ข้าจะให้เงิน ข้าที่บ้านยังมีเงินสดอีกพันกว่าหยวน ท่านเอาไปให้หมดเลย"
โจวเต๋อกุ้ยร้องเสียงหลงราวกับหมูถูกเชือด
เจ็บเหลือเกิน โดนต่อยเข้าที่หน้าและหัวไม่รู้กี่หมัด ในขณะนี้เขาไล่คิดถึงคนที่เคยทำให้ขุ่นเคืองไปหมดแล้ว แต่ก็นึกไม่ออกว่าชายผู้ลึกลับคนนี้เป็นใคร
สำคัญคือเขาล็อกประตูแล้ว ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาได้ยังไง
"โจวเต๋อกุ้ย"
กำปั้นหยุดลงในที่สุด เสียงเย็นชาคุดันดังขึ้น
"ครับ ๆ ท่านเทพพูดเถอะ ข้าฟังอยู่ ท่านให้ข้าทำอะไรข้าจะทำตามขอรับ ขอแค่ท่านเทพไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด"
โจวเต๋อกุ้ยคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทิ้ม
วูบ
ผ้าที่ปิดหน้าของเขาถูกดึงออก ข้างหน้าไม่มีคน แต่โจวเต๋อกุ้ยหน้าเขียวช้ำแทบจำหน้าเดิมไม่ได้แล้ว
วินาทีถัดมา โจวเต๋อกุ้ยก้มหัวจรดพื้น หลับตาสนิทแน่น: "ท่านเทพ ข้ารู้กฎ ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"
เขาไม่เหมือนพวกผู้หญิงบ้านนอกที่ไร้ประสบการณ์ เขาทำการค้าขายอยู่ข้างนอก รู้ดีว่าถ้าเห็นหน้าคนร้าย มักจะถูกฆ่าปิดปาก
"ต่อไปถ้าแกกล้ามายุ่งกับโจวเสี่ยวเตี๋ยอีก ข้าจะฆ่าแกให้ตาย เข้าใจไหม?" หลินเฟิงพูดเย็นชา
เขาจงใจเปลี่ยนเสียงของตัวเอง
"ครับ ๆ ข้าเข้าใจแล้ว"
โจวเต๋อกุ้ยในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
มาเพื่อโจวเสี่ยวเตี๋ย?
หรือจะเป็นไอ้บ้าหมู่บ้านเถาหยวนคนนั้น?
ไม่น่าใช่ เสียงไม่เหมือน แล้วจะเป็นใคร? หรือว่าโจวเสี่ยวเตี๋ยมีชู้คนอื่นอีก?