"มีงูเข้าบ้านอีกแล้ว บอกเลยเดี๋ยวฉันไปจัดการให้"
หลินเฟิงแทบจะหัวเราะออกมา
เขาไม่เชื่อแน่นอน ว่านี่ต้องเป็นข้ออ้างของโจวเสี่ยวเตี๋ยอีกแล้ว เพราะอยากให้เขาไปหา เธอเลยหาข้ออ้างแบบนี้มา ซึ่งเรื่องแบบนี้เขายอมไปแน่นอน
ช่วยเหลือคนอื่นคือหลักพื้นฐานของการเป็นคนดีนี่นา
"งั้นฉันกลับไปรอเธอนะ"
โจวเสี่ยวเตี๋ยยิ้มหวาน
พอเธอจากไป หานชิงอวี่ก็ถามขึ้นมาทันที "หลินเฟิง นายไปจับงูจริงเหรอ?"
"แล้วจะให้ไปไหนล่ะ?" หลินเฟิงย้อนถาม
"ฉันว่านางมองนายยังไงก็ไม่ค่อยดี นายไม่ได้ลงเอยกับนางไปแล้วใช่ไหม? บ้านนางจะมีงูเยอะขนาดนั้นได้ยังไงกัน" หานชิงอวี่ตั้งคำถาม
ต้องยอมรับว่าสัญชาตญาณความเป็นผู้หญิงนั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ
แต่หลินเฟิงตายยังไงก็ไม่ยอมรับ "เธอคิดไปได้ยังไง ฉันไปจับงูจริงๆ ไม่เชื่อก็ตามมาดูเลย แล้วจะรู้เอง"
หานชิงอวี่ทั้งตัวสั่นสะท้าน รีบโบกมือปฏิเสธ "ฉันไม่ไป ตัวเองไปเถอะ ฉันเชื่อใจนาย"
เจอ้งูพิษกัดมาแล้ว ยี่สิบปีกลัวเชือกเป็นงู
นางเคยถูกงูกัดมาก่อน พอคิดถึงสิ่งนั้นก็กลัว จะกล้าไปตามดูด้วยได้ยังไง
หลินเฟิงคุยกับพวกนางต่ออีกสิบนาที แล้วก็ออกเดินทางไปบ้านโจวเสี่ยวเตี๋ย
พอแน่ใจว่าไม่มีใครสังเกต เขาถึงได้เดินเข้าไป พอเข้าไปก็เห็นโจวเสี่ยวเตี๋ยกำลังเช็ดผมอยู่ คงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตัวยังหอมฟุ้งเลย
"งูล่ะ? อยู่ไหน ดูสิฉันจะจับมันให้ได้" หลินเฟิงแกล้งทำเป็นโง่
โจวเสี่ยวเตี๋ยหน้าร้อนผ่าว "อยู่ในห้องนอน เดินตามฉันมา"