หานชิงอวี่ได้รู้ซึ้งถึงความสามารถของหลินเฟิงจริงๆ จนวันรุ่งขึ้นแทบจะลุกจากเตียงไม่ไหว
พอเธอลุกขึ้นเดินกะเผลกๆ กลับมาที่ลานบ้านของอวี้เฟิน ซูอวี้เฟินก็จัดอาหารเช้าไว้แล้ว และยิ้มเยาะให้เธอ: "โอ้โห คุณหนูหานเป็นอะไรไป ข้อเท้าแพลงหรือไม่สบายตรงไหนหรือไง?"
ทั้งคู่ชอบเล่นกันแบบนี้เป็นประจำ แต่ครั้งนี้หานชิงอวี่กลับหน้าแดงขึ้นมาแปลกๆ เดินมานั่งข้างๆ หลินเฟิง แล้วก็หยิกเนื้อเอวเขา
"เธอทำไม!" หลินเฟิงถามเสียงเข้ม
"ก็เพราะนายไง!"
หานชิงอวี่เอ่ยเสียงอ่อน
"แล้วจะมาโทษฉันได้ยังไง ฉันทำอะไร?" หลินเฟิงไม่ยอม
จริงๆ นะ หานชิงอวี่เป็นคนบอกว่าจะลองดีกับเขา เขาก็ทำให้เธอพอใจแล้ว ยังจะมาโทษว่าเขาหักโหมเกินไป ที่ไหนมีเหตุผลกันเล่า
"ขำๆ" ซูอวี้เฟินหัวเราะจนตัวโยน
"ห้ามหัวเราะ!"
หานชิงอวี่เบิกตากว้าง แต่น่าเสียดายที่ดูไม่มีอำนาจข่มขู่เลย
"โอเค ฉันไม่หัวเราะแล้ว" ซูอวี้เฟินขยิบตาให้เธอ "ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ได้โกหก เฟิงเก่งขนาดไหน!"
"อืม" หานชิงอวี่พยักหน้า "เขาก็เหมือนวัวน่ะสิ ไม่สิ! เขาเก่งกว่าวัวอีก!"
"เธอเพิ่งจะเริ่มเอง เมื่ออยู่นานๆ ไป เธอจะได้รู้ถึงข้อดีของเฟิงเองแหละ" ซูอวี้เฟินพูดด้วยความรู้สึกจากประสบการณ์
"เช้าขนาดนี้ พูดเรื่องแบบนี้ไม่ได้เหรอ?"
หลินเฟิงแทบจะไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
"กลัวอะไรกันล่ะ ก็มีแค่เราสามคนเอง"
ซูอวี้เฟินกับหานชิงอวี่พูดพร้อมกัน