"เก็บให้ดี อย่าทำหายเด็ดขาด"
อู๋ชุนเยียนยังไม่วางใจ กำชับอีกที แล้วถึงได้ถือมะเขือเทศเดินจากไป เธอเอาใส่รถที่จอดอยู่ข้างทาง แล้วหันเข้าไปในตลาดสดอีกครั้ง
"ร้านอาหารจุ้ยเยว่โหลว"
จูเจียหวังยืดคอแหงนมองนามบัตร แล้วก็อดอิจฉาไม่ได้: "เสียดายนะหลินเฟิง มะเขือเทศพวกนี้ของนายไม่ต้องห่วงขายแล้วล่ะ ร้านอาหารเขารับซื้อทุกวัน ต่อไปนายแค่ส่งไปก็พอ"
"แล้วนายช่วยถามหน่อยได้มั้ยว่าเขารับซื้อผลไม้ด้วยหรือเปล่า ถ้ารับละก็เอามาจากฉันได้ ฉันขายราคากันเองให้"
หลินเฟิงยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร เก็บนามบัตรใส่กระเป๋า
ที่เขาพูดไว้ไม่ผิดเลย ผู้หญิงคนนั้นทั้งสวยทั้งน้ำใจงามจริงๆ
มะเขือเทศขายหมดแล้ว เขาก็เก็บของแล้วเดินออกไป ก่อนไปเหลือบมองปากทางเข้าตลาดสด ดวงตาเย็นชาเยือกเย็น
โจวเต๋อกุ้ย กับผู้อำนวยการโหวอะไรนั่น พวกแกจำไว้ให้ดี เรื่องวันนี้หลินเฟิงจำใส่ใจไว้แล้ว โอกาสหน้าไม่แน่อาจได้'ตอบแทน'พวกแกทั้งสองคนดีๆ
และในขณะนี้เอง
ในออฟฟิศของโหวปาหยี่ โจวเต๋อกุ้ยคุกเข่าอยู่กับพื้น ตัวเต็มไปด้วยรอยเท้า หน้ามีดช้ำบวม สีหน้าตื่นตระหนกเหลือเกิน
"ผู้อำนวยการโหว ผมรู้ผิดแล้วจริงๆ ขอโทษทีเถอะครับ คราวหน้าไม่กล้าอีกแล้ว"
โจวเต๋อกุ้ยแทบจะร้องไห้
กลับมาแล้ว โหวปาหยี่ก็สั่งให้พนักงานรักษาความปลอดภัยพวกนั้นจัดการเขาอย่างหนัก ตอนนี้ทั้งตัวปวดไปหมด