"ปัง!"
หมัดของหลินเฟิงพุ่งราวสายฟ้าแลบ นักเลงที่อยู่ใกล้ที่สุดกลายเป็นแพนด้าตาดำในทันที ใช้มือกุมหน้าโน้มตัวลงไป
จากนั้น หลินเฟิงหมุนตัวถีบอีกหนึ่งที ไอ้หมอนั่นถูกเตะกระเด็นไปไกลสามเมตร ร่วงลงพื้นอย่างแรง
พวกที่เหลือซึ่งกำลังจะหยิบของ ต่างชะงักฝีมือทั้งหมด จ้องมองหลินเฟิงด้วยความตกใจ
ส่วนหลินเฟิงไม่ได้หยุด มือตวัดเท้าเหวี่ยง เก็บพวกมันลงนอนกับพื้นหมด
"โอ๊ยท้องฉัน ทรมานจะตาย"
"แขนฉันเหมือนจะหักแล้ว ประธานรีบโทรเรียกรถพยาบาลหน่อย"
"อ๊าาา เจ็บเหลือเกิน"
ทุกคนตะลึงงัน
"เว้ย! ไอ้หนุ่มนี่โหดจริงๆ!"
"ไม่ใช่ว่าผ่านการฝึกมาหรือไง ฝีมือขนาดนี้"
"ไม่แปลกใจที่มันไม่กลัว พวกนั้นโดนเหล็กทับเท้าซะแล้ว"
โหวปอกผีหน้ายักษ์สีเขียวคล้ำ ยังแฝงความหวาดหวั่นอยู่บ้าง
โชคดีที่เขาไม่ได้ลงมือเอง ไม่งั้นตอนนี้คงมีเขานอนอยู่บนพื้นด้วยแน่ ไอ้หนุ่มนี่ป่าเถื่อนเกินไป เขาประเมินหลินเฟิงต่ำไปมาก
แต่โหวปอกผียังเป็นคนเคยผ่านโลกกว้างมา
ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของโจวเต๋อกุ้ยแล้ว หากเป็นหน้าตาของเขาที่ถูกเหยียบลงกับพื้น เขาต้องเอาคืนให้ได้
"ดีมาก ไอ้หนุ่ม เจ้าไม่ใช่แค่ทำให้ตลาดวุ่นวาย ยังกล้าทำร้ายคน นี่มันอาชญากรรม! เชื่อฉันไหมว่าโทรศัพท์สายเดียวก็ให้คนมาจับเจ้าได้"
โหวปอกผีพูดเย็นชา
"ใช่ จับมันไป ให้มันกินข้าวเย็นในคุกซะ!" โจวเต๋อกุ้ยหลบอยู่ข้างหลัง ตะโกนเสียงดัง