“หลินหยวนซาน……หลินหยวนซาน……”
หานหยุนเซิ่งขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอ๋อด้วยความเข้าใจทันที “โอ้ ๆ นายเป็นหลานของพี่หลินนี่เอง ดูความจำฉันสิ ตอนนั้นนายยังเป็นเด็กอยู่เลย เดี๋ยวป่านนี้โตเป็นหนุ่มใหญ่แล้ว”
เขาลุกขึ้นเดินไปหาหลินเฟิง มองหลินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า “อ้อใช่ ปู่ของนายล่ะ? ทำไมเขาไม่มาด้วย?”
สายตาหลินเฟิงหม่นลง “ปู่ผม……จากไปแล้ว”
จากประโยคสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคนั้นพอจะบอกได้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างหานหยุนเซิ่งคนนี้กับปู่ของเขานั้นไม่ได้สนิทสนมกันอย่างที่เขาคิดไว้
อย่างนั้นก็ดี
ค้าขายน่ะ ความสัมพันธ์ยิ่งเรียบง่ายยิ่งดี
“เรื่องนี้……” หานหยุนเซิ่งตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “หนูเอ๋ย จงอดทนไว้ด้วย”
เขาหันไปหยิบธนบัตรสองร้อยหยวนจากเคาน์เตอร์ แล้วเดินกลับมาส่งให้หลินเฟิง “ฉันกับพี่หลินรู้จักกัน วันที่เขาไปฉันไม่ได้ไปส่ง แค่นี้ก็ถือว่าเป็นการแสดงน้ำใจเล็กน้อยของฉันแล้วกัน”
หลินเฟิงรับเงินมา
เงินแบบนี้ ปฏิเสธไม่ได้
ความเห็นที่มีต่อหานหยุนเซิ่งของเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เจ้าของร้านหานคนนี้ ก็เป็นคนมีน้ำใจเอาอยู่
“ลุงหาน ผมมาคราวนี้อยากซื้อเมล็ดพันธุ์สมุนไพรสักหน่อย” หลินเฟิงยิ้มกล่าว
“ได้สิ ที่ร้านฉันไม่มีอะไรก็ไม่รู้ แต่สมุนไพรจีนกับเมล็ดพันธุ์มีไม่น้อย นายอยากได้เมล็ดพันธุ์อะไร?” พอพูดถึงเรื่องธุรกิจ หานหยุนเซิ่งก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที