“อ๊าก!”
โจวเต๋อกุ้ยเอามือกุมเป้า ร้องลั่นขึ้นฟ้า
เจ็บชะมัด
เขารู้สึกเหมือนโดนเตะแหลกแล้ว!
เจ้าบ้านี่ อยากเอาชีวิตปู่เลยหรือไง
“อย่าต่อยอีกเลย ไอ้โง่ อย่าเตะอีก เป็นคนตายได้นะ”
ตอนแรกโจวเสี่ยวเตี๋ยยังรู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย แต่พอเห็นว่าหลินเฟิงไม่มีทีท่าจะหยุด เธอก็ตกใจรีบวิ่งเข้าไปดึงหลินเฟิงไว้
“ตีคนเลว! คนเลวสมควรตาย” หลินเฟิงยังคงยิ้ม แต่ก็ไม่ได้เตะต่อ
อาศัยจังหวะนั้น โจวเต๋อกุ้ยกัดฟันลุกขึ้น รีบวิ่งออกไปนอกบ้าน พอพ้นประตูใหญ่ก็หยุด แล้วหันกลับมาพูดด้วยความแค้นว่า “แกจ้องไว้เลย ข้าจะไปแจ้งตำรวจ ข้าจะให้แกติดคุก”
พูดจบ โจวเต๋อกุ้ยก็วิ่งหนีไปโดยกอดขาหนีบ
“แล้วนี่จะทำยังไงดี? ทั้งหมดเป็นเพราะข้าที่ทำให้เจ้าต้องเดือดร้อน เอ๊ย”
โจวเสี่ยวเตี๋ยรู้สึกผิดอย่างมาก
“ไม่ต้องกลัว ต่อยมันตายก็สมควรแล้ว คนเลวสมควรตาย” หลินเฟิงตบมือพูด
ดวงตาของโจวเสี่ยวเตี๋ยเป็นประกายขึ้นมาทันที
จริงสิ หลินเฟิงสมองไม่ดี ต่อให้ลงไม้ลงมือจริง ๆ ก็คงทำอะไรเขาไม่ได้ โดยเฉพาะคนบ้าฆ่าคนยังไม่ผิดเลย และโจวเต๋อกุ้ยก็ไม่ได้ตายด้วย
ถ้าไม่ไหวจริง เธอก็จะเอาเรื่องที่โจวเต๋อกุ้ยทำไว้มาพูดออกมา ยังไงก็ต้องช่วยให้หลินเฟิงไม่เป็นไรได้
คิดถึงตรงนี้เธอก็โล่งใจ แล้วพูดด้วยความซาบซึ้งว่า “ไอ้โง่ โชคดีที่เจ้ามา ไม่งั้นพี่สะใภ้……”
พูดถึงตรงนี้ตาของเธอก็แดงขึ้นมาอีกครั้ง
ผู้ชายบ้านของตัวเอง ตอนวิกฤติก็พึ่งอะไรไม่ได้เลย สู้ไอ้โง่คนหนึ่งก็ไม่ได้