หนึ่งชั่วโมงกว่าๆ หลินเฟิงก็เดินออกจากห้องนอนอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
"เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ จำพี่สะใภ้ไว้ให้ดี"
โจวเสี่ยวเตี๋ยหน้านวลเนียนดูสดใสขึ้นมาก
เธอไม่คิดว่าหลินเฟิงจะเก่งกาจขนาดนี้
ถึงจะดูโง่ๆ แต่เวลาแบบนี้ ทำให้ผู้หญิงคนไหนก็ต้องกรี๊ดด้วยความสุข!
เดิมทีเธอทำไปเพื่อขอบคุณหลินเฟิง อีกทั้งยังเพื่อแก้แค้นสามีที่ไม่แยแสเธอ แต่ตอนนี้โจวเสี่ยวเตี๋ยพบว่าเธอเปิดประตูสู่โลกใบใหม่
แต่เรื่องแบบนี้จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด
"อ้อ จำได้แล้วพี่สะใภ้ คราวหน้าผมอยากกินอีก"
หลินเฟิงยิ้มแห้งๆ แล้วจากไป
"ไอ้โง่เอ๊ย น้ำใจที่เธอมีต่อพี่สะใภ้ พี่สะใภ้จำไว้หมด อยากมาทานตอนไหนก็มาทานได้"
มองตามแผ่นหลังของเขา โจวเสี่ยวเตี๋ยพึมพำในใจ
หลินเฟิงเดินกลับบ้านอย่างมีมาด
ที่เขาแกล้งโง่ต่อ เพราะคิดว่ามันสนุก อีกอย่างก็ลองใจคนดู ไหนจะได้กำไรอีกต่างหาก
พี่สะใภ้ รสชาติดีจริงๆ นะ
กลับมาถึงบ้าน หลินเฟิงเห็นเพื่อนบ้านสองคนกลับมาแล้ว ก็เลยแวะไปที่บ้านข้างๆ
"ไอ้โง่ ไปไหนมาล่ะ?"
หานชิงอวี่ถาม
ซูอวี้เฟินสะกิดเธอ: "เรียกหลินเฟิงสิ เขาหายดีแล้ว ยังจะเรียกไอ้โง่ไอ้โง่อีก"
หานชิงอวี่กลอกตา
ปกป้องขนาดนี้ มีผู้ชายแล้วลืมเพื่อนสาวเลยจริงๆ
"เสี่ยวเฟิง กินข้าวยัง? เดี๋ยวพี่ไปทำข้าวให้" ซูอวี้เฟินไม่สนใจเธอ หันไปพูดกับหลินเฟิงตรงๆ