หานฉี่ซานมีสีหน้างงงัน
เห็นได้ชัดว่าเขาจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้แล้ว
ชุยเจิ้นปังตบไหล่เขาเบา ๆ: "เหล่าหาน นายยังจำได้ไหมว่านี่คือที่ไหน? จำได้ไหมว่าเรามาทำอะไร?"
หานฉี่ซานเบิกตากว้าง: "นายคิดว่าฉันแก่มากจนความจำเสื่อมหรือไง ฉันจำได้แน่นอน นี่คือฟาร์มปศุสัตว์ เรามาตกปลา กินข้าว พบปะสังสรรค์ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นายอย่ามาพูดปริศนากับฉัน รีบบอกมา"
ชุยเจิ้นปังกับเพื่อนเก่าคนอื่น ๆ มองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม
ดีมาก
ดูจากสถานการณ์นี้ เหล่าหานยังไม่แก่มากจนความจำเสื่อม
"งั้นตอนกินข้าวเราเกิดอะไรขึ้น นายจำได้ไหม?" ชุยเจิ้นปังถามอีกครั้ง
ตอนกินข้าว...
หานฉี่ซานชะงักไปครู่หนึ่ง เกาหัวแล้วพยายามนึก: "พวกเราก็สนุกสนานกันดี ฉันยังดื่มไปครึ่งแก้ว...ดูเหมือน เหล่าหลี่ดูเหมือนจะร้องเพลงด้วย แล้วจู่ ๆ หัวของฉันก็ปวดรุนแรง ตาพร่ามัว..."
พูดถึงตรงนี้ เขาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หรือว่า...เขาป่วย?
ชุยเจิ้นปังถอนหายใจ: "นายเลือดออกในสมองกะทันหัน แล้วก็เป็นอัมพาต ถึงได้หมดสติไป นายทำให้พวกเราตกใจกันใหญ่"
อะไรนะ?!
เลือดออกในสมอง? อัมพาต?
หัวใจของหานฉี่ซานสั่นสะเทือน พูดออกมาโดยไม่ยั้งคิด: "นายอย่าหลอกฉัน ฉันก็ปกติดี ๆ นี่นา"
ชุยเจิ้นปังชี้ไปที่หลินเฟิง: "โชคดีที่มีคนไปตามเสี่ยวหลินมา เขาเป็นคนรักษานายหาย ถ้าไม่เช่นนั้นผลลัพธ์คงคาดเดาไม่ได้ นายก็รู้ดีว่าภาวะแทรกซ้อนของโรคอัมพาต... ยังไงก็เถอะ นายต้องขอบคุณเขาให้มาก ๆ"