“ครึกครื้นจังเลยนะคะเนี่ย มาอยู่กันครบเลย กำลังจะเปิดประชุมใหญ่หรือไง?”
เสียงทุ้มทื่อดังขึ้น
ชั่วพริบตา ราวกับทุกคนถูกกดปุ่มหยุด การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดชะงัก เสียงทั้งหมดเงียบหายไป
ทุกคนค่อยๆ หันกลับไปมองทางด้านหลัง
“เจ้าบ้า!”
จ้าวกุ้ยฮวาร้องเสียงแหลม
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ หลินเฟิงยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว ยิ้มอย่างไร้เดียงสาไร้พิษภัยให้ทุกคน
“ป้าจ้าว ป้าเฌอ ป้าหลี่ ... พวกป้ามาที่นี่กันได้ยังไง?” หลินเฟิงเผยฟันขาวๆ ถาม
จ้าวกุ้ยฮวาและคนอื่นๆ อ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
พวกเธอมาที่นี่ได้ยังไง ก็ต้องมาดูเรื่องขำๆ ของเจ้าบ้านี่สิ แต่ตอนนี้เจ้าบ้ายืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอ แล้วจะไปค้นบ้านฉินเยว่เอ๋อทำไมกันเล่า
“แฮ่มๆ ทุกคนขยับให้หน่อย”
เสียงเคร่งขรึมของเฉินหมั่นตุนดังขึ้น
ผู้คนแยกออกไปสองข้าง ทำให้เฉินหมั่นตุนและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านในสุดได้เห็นหลินเฟิง
“พี่เฟิง!”
เฉินเฉียวอวิ๋นกระโดดโลดเต้น รีบวิ่งไปหาหลินเฟิงโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ดวงตาเปล่งประกายด้วยความดีใจ
เมื่อครู่เธอยังรู้สึกหดหู่ แต่พอเห็นหลินเฟิงปุ๊บ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาทันที ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนมองอยู่มากมาย เฉินเฉียวอวิ๋นคงจะพุ่งเข้าไปกอดหลินเฟิงแล้ว
“เธอก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ? ทุกคนมาทำอะไรกันที่นี่? ดูเหมือนยังไม่ถึงตรุษจีนนิ แล้วหมู่บ้านเรามีการแสดงอะไรวันนี้หรือ? ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลย” หลินเฟิงยิ้มถาม