หลินเฟิงมองตามเสียงนั้น ก็เห็นชายคนหนึ่งเดินยิ้มแย้มเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ชายคนนี้อายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด หน้าร้อนแท้ๆ ยังใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็ค รองเท้าหนังขัดเงาแวววาว บนหัวไม่รู้ว่าทาอะไรไว้ ดูเงาวับยิ่งกว่ารองเท้าเสียอีก
“ชิงอวี่! ในที่สุดเธอก็กลับมา เธอลาหยุดมาหลายวัน ฉัน... พวกเราทุกคนคิดถึงเธอมาก” ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นมาก
สายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ที่หานชิงอวี่ ไม่ยอมขยับไปไหนเลย
หลินเฟิงรู้ทันทีว่า ผู้ชายคนนี้ต้องชอบหานชิงอวี่เป็นแน่ หรือไม่ก็เป็นคนที่กำลังตามจีบเธออยู่
อันที่จริงก็เป็นเรื่องปกติ เพราะหานชิงอวี่อายุน้อยและสวย ถ้าคนตามจีบน้อยไปก็ดูไม่สมเหตุสมผล
เพียงแต่ สายตาของหลินเฟิงแฝงไปด้วยความเวทนานิดหน่อย
พี่ชายเอ๋ย เธอมาช้าไปแล้ว
หานชิงอวี่เป็นผู้หญิงของเขาไปแล้ว อนาคตจะเป็นยังไงหลินเฟิงไม่รู้ แต่ตอนนี้เขามั่นใจได้ว่าหานชิงอวี่กับผู้ชายคนนี้ ไม่มีความรู้สึกให้กันแม้แต่น้อยอย่างแน่นอน
หานชิงอวี่เพียงแค่ “อืม” เบาๆ โดยไม่แม้แต่จะมองชายคนนั้น ดวงตางดงามยังคงจับจ้องอยู่ที่หลินเฟิง แววตายังเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
รอยยิ้มของโจวจื้อหยวนแข็งทื่อเล็กน้อย
เมื่อมองตามสายตาของหานชิงอวี่ ก็เห็นหลินเฟิงที่สูงใหญ่และหล่อเหลา รูม่านตาของเขาหดทันที ร้องออกมาว่า “ชิงอวี่ คนนี้เป็นใคร?!”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิโดยไม่รู้ตัว
“เขาจะเป็นใครก็ช่าง มันเกี่ยวกับเธอหรือไง?” หานชิงอวี่เหลือบมองเขา แล้วพูดอย่างไม่พอใจ