สมุนไพรที่เขาเอาเข้ามาได้หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงถุงเปล่าใบหนึ่งที่ร่วงอยู่บนพื้นอย่างโดดเดี่ยว
หลินเฟิงไม่ได้แปลกใจเท่าไรนัก ทั้งหมดนี้อยู่ในที่เขาคาดไว้แล้ว บ่อน้ำวิเศษกระหายสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างมาก สิ่งใดก็ตามที่เป็นประโยชน์ต่อมัน เมื่อเข้ามาแล้วจะกลายเป็นแสงไหลหายไปและถูกมันดูดกลืน
เขาไม่สนใจเรื่องนั้น สิ่งที่เขาสนใจคือในบ่อมีน้ำวิเศษเพิ่มขึ้นเท่าไร
หลินเฟิงเดินเข้าไปดู ก็พบว่ามันเพิ่มขึ้นจากเดิมนิดหน่อย
อืม เรียกว่าแค่นิดเดียวจริง ๆ
“ครั้งนี้น่าจะเพิ่มขึ้นมาสองสามหยด สมุนไพรก็มากกว่าครั้งก่อน แถมยังมีโสมใต้ร่มไม้อีกหนึ่งต้น แต่ถ้าตามจังหวะแบบนี้ คิดจะเติมน้ำวิเศษให้เต็มบ่อสักบ่อ นี่ต้องใช้จำนวนมหาศาลเลยทีเดียว”
หลินเฟิงพึมพำกับตัวเอง
ตอนแรกเขายังคิดว่าวันหนึ่งได้มาสองสามพันก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว แต่ตอนนี้ดูแล้วมันแทบจะไม่เห็นผลเลย ยังต้องพยายามต่อไปอีก
เขาตักน้ำวิเศษที่มีอยู่เพียงเท่านั้นใส่ถ้วย
“โฮ่ง ๆ ๆ”
เพิ่งจะเดินมาถึงลานบ้าน หมาน้อยสีเหลืองก็กระดิกหางวิ่งเข้ามาหาอย่างร่าเริง
“กินอิ่มแล้วก็ไปพักผ่อนเถอะ” หลินเฟิงลูบหัวมัน
เจ้านี่ยังเล็กเกินไป ต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะโต เขาน่าจะเอาแม่ของมันมาด้วยตั้งแต่วันนั้น
“โฮ่ง โฮ่ง”
หมาน้อยสีเหลืองกลับไม่ยอมไป มันจ้องมองถ้วยในมือของหลินเฟิงตาไม่กะพริบ
“เจ้าอยากได้อันนี้เหรอ?” หลินเฟิงชี้ไปที่ถ้วย
“โฮ่ง ๆ!”
หมาน้อยสีเหลืองกระโดดสองครั้ง หางกระดิกหมุนเหมือนกังหันลม ในดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา