"ไม่เอา...ไม่ได้...อ่า...ทรมานจัง..."
เฉินเฉียวอวิ๋นตัวโยเยจะล้มอยู่แล้ว
หวังอี้เฟยรีบเข้าไปประคองเธอไว้: "เฉียวอวิ๋น วันนี้เธอเป็นของฉันแน่นอน"
เขากับเฉินเฉียวอวิ๋นเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ตามจีบเธอมานานกว่าหนึ่งปี เขาสัมผัสได้ว่าเฉินเฉียวอวิ๋นเองก็มีใจให้เขา แต่ทว่าก็ไม่ยอมตกลงเป็นแฟนกับเขา จะให้ทำอะไรมากไปกว่านั้นยิ่งไม่มีทาง
ทุกครั้งที่ถาม เฉินเฉียวอวิ๋นก็มักจะบอกว่าเอาไว้ขึ้นปีสี่ก่อน
หวังอี้เฟยไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว เผื่อพอถึงตอนนั้นเฉินเฉียวอวิ๋นจะเปลี่ยนใจ
หรือไม่ก็ เฉินเฉียวอวิ๋นไปชอบคนอื่นเข้า เขาก็คงได้แต่คว้าน้ำเหลว เพื่อให้ได้ตัวเฉินเฉียวอวิ๋นมา เขาจึงตัดสินใจเสี่ยง
เขาสั่งซื้อยาแก้มหื่นจากทางอินเทอร์เน็ต แล้วตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ก็รบเร้าให้เฉินเฉียวอวิ๋นออกไปเที่ยวด้วยกัน แต่เฉินเฉียวอวิ๋นก็ไม่ยอมตายทั้งเป็น สุดท้ายจนใจ เขาจึงต้องมาที่หมู่บ้านเถาหยวน
บอกว่าเป็นแค่มาท่องเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ ในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเฉินเฉียวอวิ๋นจึงต้องรับรองเขา วันนี้เขาชวนมาปีนเขา เฉินเฉียวอวิ๋นก็ไม่ได้ระวังตัว พาเขามาที่นี่
พอหิวน้ำ ก็ดื่มน้ำที่หวังอี้เฟยยื่นให้ซึ่งผสมยาไว้
ตอนนี้ฤทธิ์ยาออกฤทธิ์แล้ว หวังอี้เฟยไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียว เขาจับเฉินเฉียวอวิ๋นวางลงบนพื้น แล้วยื่นมือจะแกะเสื้อผ้าเธอ
ในเวลานี้ เฉินเฉียวอวิ๋นหมดสติไปแล้วโดยสิ้นเชิง ไม่มีทางขัดขวางมือมารนั้นได้เลย
เห็นทีมือของหวังอี้เฟยจะแตะต้องเสื้อผ้าเธอเข้าแล้ว ในจังหวะนั้นเองก็มีเสียงบางอย่างตัดอากาศดังขึ้น ก้อนหินก้อนหนึ่งกระแทกเข้าที่หลังของหวังอี้เฟย