หวังต้าเป่าคนตาแดงก่ำ พุ่งตรงเข้าใส่หลินเฟิง ยกฆ้องในมือขึ้นสูง แล้วฟาดลงไปที่หัวของหลินเฟิงอย่างแรง
แต่ทว่าเขาคำนวณท่าผิดไปนิด ตั้งใจจะฟาดหลินเฟิง แต่กลับฟาดลงไปที่หัวของเฉินเฉียวอวิ๋น
"อ๊าย!"
เฉินเฉียวอวิ๋นตกใจร้องออกมา ไม่ทันได้ตั้งตัว จะหลบก็ไม่ทันแล้ว
เพราะมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป คนอื่นๆ ก็เป็นเช่นเดียวกัน ทำได้แค่จ้องตาปริบๆ ฆ้องนั่นไม่เบาเลยนะ ถ้าถูกเข้าจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องเป็นสมองกระทบกระเทือนแน่นอน
เฉินหมั่นตุนยิ่งตัวสั่นเทิ้ม อยากจะตะโกนแต่ก็ตะโกนไม่ออก ตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เห็นอยู่ว่าฆ้องทองเหลืองนั่นกำลังจะตกลงบนหัวของเฉินเฉียวอวิ๋น หลินเฟิงก็ออกมือทันที ฉุดเฉินเฉียวอวิ๋นออกไปได้อย่างรวดเร็ว
"ปัง!"
แรงของหวังต้าเป่าตกไปที่ว่าง ฆ้องทองเหลืองกระแทกพื้น แต่เขากลับเซไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเท้าข้างหนึ่งกำลังขยายใหญ่ขึ้นในดวงตาของเขา
แล้วก็มีเสียง "ปัง" อีกครั้ง
เท้าใหญ่ของหลินเฟิงถีบไปที่หน้าของหวังต้าเป่าอย่างแรง ร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้น หมุนไปสองรอบในอากาศ ก่อนจะกระแทกลงพื้นอย่างหนัก
หัวใจของทุกคนกระตุกวาบ
เฮ้ย!
แรงของเด็กโง่นี่มันเยอะเกินไปแล้ว!
ถีบคนให้ลอยได้เลยนะ!
โชคดีที่เท้านั้นถีบโดนหวังต้าเป่า ความเจ็บปวดก็ไม่ได้ตกอยู่ที่พวกเขา
"โอ๊ย เอวฉันเอย กระดูกจะหักอยู่แล้ว เจ็บจะตาย จมูกฉันเอย เลือด...ฉันเลือดออก!"
หวังต้าเป่ารู้สึกเจ็บไปทั้งตัว