"ร้อน...ทรมานเหลือเกิน..."
บนใบหน้าของเฉินเฉียวอวิ๋นแดงก่ำราวกับถูกไฟเผา แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา เธอถอดเสื้อด้านบนออกไปเกินครึ่งแล้ว เผยให้เห็นผิวกายเป็นบริเวณกว้าง
ถึงแม้เธอจะเติบโตมาในหมู่บ้านตั้งแต่วัยเด็ก แต่ผิวของเธอกลับขาวผ่อง สว่างจ้าจนแสบตา
"เฉียวอวิ๋น"
หลินเฟิงย่อตัวลง
ในตอนนี้ ความปรารถนาในใจของเฉินเฉียวอวิ๋นถึงขีดสุด ในความมืดมัวเธอมองเห็นเงาร่างหนึ่ง จึงพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของหลินเฟิง กอดแน่น พร้อมกับลูบคลำไปมาอย่างไม่หยุด
"เร็ว...เร็วเข้า..." น้ำเสียงของเฉินเฉียวอวิ๋นรีบเร่ง อยากจะสู้กับชายคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดในทันที
ร่างกายอันอ่อนนุ่มแนบชิดกับตัวเอง ร้อนแรงราวกับไฟ เผาไหม้หลินเฟิงจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่เขารู้ดีว่าทำไม่ได้
ครั้งที่แล้วหานชิงอวี่เมาเหล้าเขายังไม่แตะต้อง ครั้งนี้เฉินเฉียวอวิ๋นถูกวางยา เขายิ่งแตะต้องไม่ได้
ในสถานการณ์แบบนี้ ทางเลือกคือทำตามใจเฉินเฉียวอวิ๋น ยาก็จะคลายไปเอง หรือไม่ก็ต้องขับฤทธิ์ยาออกมาตอนนี้ ไม่เช่นนั้นเมื่อเฉินเฉียวอวิ๋นตื่นขึ้น ร่างกายของเธอจะได้รับอันตราย
หลินเฟิงยื่นมือไปกดที่จุดต่างๆ บนตัวเธอ เฉินเฉียวอวิ๋นทรุดตัวลงนอนกับพื้นอย่างอ่อนแรง ปากยังคงพูดจาเพ้อเจ้อ
เขาพลิกตัวเธอ แล้วใช้ฝ่ามือแนบที่หลังของเธอ พลังปราณค่อยๆ ไหลเวียนเข้าไปในร่างกายของเธอ
ไม่นาน ฤทธิ์ยาก็ถูกขจัดออกไปจนหมดสิ้น