"เฉียวอวิ๋น เรื่องนี้เธอคิดยังไงล่ะ?"
ซุนฉีโจวเดินมาหาเฉินเฉียวอวิ๋น ท่าทางเหมือนลำบากใจมาก
เฉินเฉียวอวิ๋นก้มหน้าไม่พูดอะไร
"แล้วจะมีอะไรให้พูดอีกล่ะ แค่จูบครั้งเดียวเอง จะได้ขาดเนื้อขาดตัวไปไหนไง" หลี่เซียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น
"ใช่สิ ไหนจะฉีโจวชอบเธอขนาดนั้น กลายเป็นแฟนเขาไปเลยก็จบ ฟ้าลิขิตให้คู่กันชัด ๆ"
"เร็ว ๆ เข้าเถอะ อย่ามัวรีรอ ทุกคนรออยู่นะ"
"ไอ้คนนั้นมันไม่ใช่คนง่าย ๆ นะเฉียวอวิ๋น เธอคิดให้ดี ถ้าไม่ทำตามที่มันสั่ง วันนี้ใครก็ช่วยเธอไม่ได้"
คนอื่น ๆ ต่างก็พูดช่วยกันคนละไม้คนละมือ
สำหรับพวกเขาแล้ว ได้ออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ ต่างหากคือเรื่องจริง ส่วนเฉินเฉียวอวิ๋นจะคิดยังไง ไม่สำคัญ
หวงลี่ลี่สนิทกับเฉินเฉียวอวิ๋นที่สุด แต่ตอนนี้กลับทำได้แค่มองพื้นไม่พูดอะไร
หัวใจของเฉินเฉียวอวิ๋นเย็นเยือกไปหมด
เธอแค่ปกป้องสิทธิของตัวเองแท้ ๆ กลับต้องถูกบังคับให้ยอมเสียจูบแรก แถมเพื่อนร่วมชั้นพวกนี้ยังไม่พูดแทนเธอสักคน
ฮะ ฮ่า นี่แหละน้ำใจคน
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น พูดออกมาหนึ่งคำ: "ได้!"
ซุนฉีโจวดีใจแทบระเบิด
ฮ่า ๆ
ในที่สุดก็สำเร็จ
ไม่เสียแรงที่เขาคิดหาทางมาทุกวิถีทาง ในที่สุดก็สมความตั้งใจ
ถ้าได้จูบต่อหน้าพวกเพื่อนร่วมชั้นแบบนี้ เฉียวอวิ๋นก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี แถมเขายัง "ควัก" เงินสองหมื่นออกมาเคลียร์เรื่องให้ เฉียวอวิ๋นต้องตอบแทนเขาสุดชีวิต การได้เป็นแฟนเขาก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลนี่นา