ซุนฉีโจวสีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียว ๆ ขาว ๆ ไปหมด ร่างกายสั่นเทิ้ม
เดิมทีก็ไปได้สวย เห็นทีเขาจะสมหวังแล้วแท้ ๆ ใครจะคิดว่ามีโจรปล้นกลางทางโผล่มาขัดขวาง ไม่เพียงแต่ทำลายแผนดี ๆ ของเขาให้พังทลาย ยังลากตัวเขาแม้กระทั่งผู้บงการออกมาอีก
ทำให้เขาหน้าด้าน ๆ ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้
ตอนนี้เขาไม่ต้องดูก็รู้ว่าพวกเพื่อนร่วมชั้นกำลังมองและแสดงสีหน้าอย่างไร
ช่างน่าอับอายนัก!
เขากำหมัดแน่น แทบอยากจะหาช่องว่างบนพื้นให้ตัวเองได้มุดลงไป
หลิวเหล่าเฮยยังคงร้องขอชีวิต: "ความจริงมันก็เป็นแบบนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอนะสวย ๆ เธอบอกให้เขาเลิกหักนิ้วฉันทีเถอะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว"
ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจแทบตาย ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ต่อให้พูดยังไงเขาก็จะไม่รับปากเรื่องของซุนฉีโจวเด็ดขาด
หลินเฟิงไม่พูดอะไร
เรื่องก็กระจ่างชัดแล้ว จะว่าไปมันก็เป็นแค่เรื่องตลก หรือจะเรียกว่าเป็นกับดักที่มุ่งเป้าไปที่เฉินเฉียวอวิ๋นก็ได้
ตอนนี้ต้องดูที่ท่าทีของเฉินเฉียวอวิ๋นแล้วล่ะ
"พี่เฟิง เราไปกันเถอะ"
เฉินเฉียวอวิ๋นดึงแขนหลินเฟิง เดินออกไปด้านนอก
"เฉียวอวิ๋น" ซุนฉีโจวใจหนักอึ้ง เข้าไปขวางอยู่ข้างหน้าพวกเขา
"หลีกไป"
เฉินเฉียวอวิ๋นพูดเสียงเรียบ ไม่มีความอบอุ่นใด ๆ ในน้ำเสียง
ซุนฉีโจวจะหลีกไปได้ยังไง เขายังคิดจะคว้ามือเฉินเฉียวอวิ๋นด้วยซ้ำ แต่หลินเฟิงก็ปัดออกอย่างรวดเร็วด้วยสายตาอันเฉียบคม: "มือสกปรก ๆ ของแกอย่ามาแตะต้องน้องสาวฉันนะ ไม่งั้นฉันจะหักให้มันขาดเหมือนกัน"
ไอ้หนูนี่หน้าก็หนาจริง ๆ
ถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาฉุดมาดึงอีก