ในห้องส่วนตัว หนุ่มๆ ที่มาถึงแล้วนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนสาวๆ นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
ไม่สิ
ที่จริงแล้วพวกสาวๆ ต่างพากันล้อมเจ้าคนโง่นั่นไว้ พูดจาไม่หยุดไม่ทราบว่าเรื่องอะไร สายตาทุกคู่ที่มองมาที่หลินเฟิงล้วนเป็นประกาย
มีเพียงหลี่เสียที่นั่งอยู่ข้างๆ หน้าบูดไม่พอใจ
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ซุนฉีโจวนั่งลงแล้วถาม
“ก็ไปให้ไอ้หนุ่มนั่นตรวจโรคกันหมดไง บอกว่ามันรู้จักแพทย์แผนจีน ข้าสงสัยจริงๆ ไอ้โง่ก็รักษาโรคเป็นด้วยหรือ?” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดด้วยความแค้นใจ
มุมปากซุนฉีโจวกระตุกเล็กน้อย
พอเห็นว่าหลินเฟิงได้รับความนิยมขนาดนั้น ยิ่งทำให้ในใจเขาอึดอัด แต่คืนนี้เขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้
“พวกเราเปิดเพลงร้องเถอะ อย่าไปสนใจพวกหล่อน”
ซุนฉีโจวพูด
พอเสียงเพลงดังขึ้น ผู้คนที่อยู่รอบๆ หลินเฟิงก็แยกย้ายกันไป
“พี่เฟิง พี่เก่งจริงๆ เลย” เฉินเฉียวอวิ๋นชูนิ้วโป้งให้
ทุกคนตั้งแต่แรกที่รังเกียจหลินเฟิง ตอนนี้กลับแย่งกันให้หลินเฟิงตรวจดูปัญหาในร่างกายของตัวเอง ทำให้หล่อนรู้สึกมีหน้ามีตาไปด้วย
“ธรรมดาๆ ธรรมดา ที่สามของประเทศเท่านั้นแหละ”
หลินเฟิงยิ้มอย่าง“โง่ๆ”
“ไม่ พี่เฟิงของหนูต้องที่หนึ่งของประเทศสิ” เฉินเฉียวอวิ๋นยิ้มตาม
ต่อจากนั้นก็เป็นการร้องเพลง
หลินเฟิงไม่อยากร้อง จึงนั่งดูอยู่ข้างๆ
เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัวกว่าสองชั่วโมง
“พี่เฟิง หนูไปห้องน้ำหน่อยนะ กลับมาแล้วพวกเราไปกันเถอะ”