“จิบ! ฮี่ฮี่ ผมไม่เคยดื่มเหล้าขาวมาก่อนเลย”
หลินเฟิงยกแก้วเหล้าขึ้นมา พูดโกหกแบบหน้าเนื้อใจเสือ
จากนั้นเขาก็ดื่มเหล้าในแก้วจนหมดในอึกเดียว
“แค่ก ๆ”
เหมือนจะสำลัก หลินเฟิงไออย่างรุนแรง
ให้ตายสิ!
หวังต้าเป่ารีบเดินเข้ามา ปรบหลังให้เขา: “นายไม่เป็นไรใช่ไหม นี่มันเหล้าขาวนะ นายจะดื่มแบบนั้นได้ยังไง ต้องจิบทีละนิด”
เห็นท่าทางหลินเฟิงเหมือนเพิ่งเคยดื่มเหล้าครั้งแรก หวังต้าเป่าก็วางใจสนิท คนที่เพิ่งเคยดื่มเหล้าครั้งแรกจะคุมปริมาณไม่ไหว เมาง่ายมาก
หลินเฟิงไออยู่พักใหญ่: “แหวะ เผ็ดเกินไป ไม่มีรสชาติดีเลย ไม่ดื่มแล้ว”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นจะไป หวังต้าเป่าจะยอมให้เขาไปง่าย ๆ ได้ยังไง ลากแล้วดึงให้หลินเฟิงนั่งลง รินเหล้าให้เขาอีกแก้ว: “คราวนี้ค่อย ๆ จิบ เห็นไหมหัวเริ่มมึน ๆ เชื่อพี่สิ นายจะชอบความรู้สึกแบบนั้นในภายหลัง”
หลินเฟิงทำตามที่เขาบอก จิบทีละน้อย
หวังต้าเป่าดื่มตามไปด้วย ปกติเขาชอบดื่มเหล้าเป็นชีวิตจิตใจ แต่วันนี้กลับอดกลั้นอย่างหนัก ไม่กล้าดื่มมากเด็ดขาด กลัวเสียเรื่อง
“เวียนหัวจัง... เหมือนผมเห็นนางฟ้าเลย พี่สาวนางฟ้าสวยจังเลย”
ดื่มไปอีกแก้ว ดวงตาหลินเฟิงเริ่มพร่าเลือน โคลงเคลงไปมา รอยยิ้มดูโง่เขลามากขึ้น
หวังต้าเป่าหัวเราะเย็นในใจ
เขานึกว่าหลินเฟิงจะดื่มเก่งซะอีก ที่แท้ดื่มไปแค่สองแก้วก็เริ่มเมาแล้ว ไม่เห็นจะเก่งอะไร