ห้องไม่ใหญ่นัก มีเตียงอยู่หนึ่งหลัง หัวเตียงยังวางถุงยางอนามัยที่ยังไม่ได้แกะห่อไว้ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฉุน ๆ ทั้งห้อง
หวังต้าเป่าพาหลินเฟิงไปวางบนเตียง แล้วตบมือเบา ๆ "หลินเฟิงเอ๊ย นายก็พักผ่อนให้เต็มที่ตรงนี้แหละ พี่รออยู่ข้างนอก"
พูดจบเขาก็เตรียมจะเดินออกไป
แต่หลินเฟิงกลับลุกขึ้นนั่งทันที คว้าแขนเขาไว้ แล้วสะกิดจุดหนึ่งบนตัวเขาอย่างเลือดเย็น "จะไปไหนน่ะ?"
หวังต้าเป่าตะลึงไปชั่วขณะ คิดจะปลอบให้หลินเฟิงเชื่อฟัง แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงไฟลุกโชนขึ้นจากตันเถียน ไฟนั้นยิ่งลุกไหม้แรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทั้งตัวเขาร้อนผ่าว ปากคอแห้งผาก
สายตาของเขาตกไปที่เสี่ยวหง ความร้อนแรงในดวงตาไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย
"นายออกไปสิ จ้องฉันแบบนั้นทำไม อยู่ตรงนี้ฉันทำไม่ลงหรอก"
เสี่ยวหงพูดด้วยความรังเกียจเล็กน้อย
หวังต้าเป่าคนนี้ตอนมาก่อนหน้านี้ ขี้งกสุด ๆ แถมแต่ละทีก็แค่สามนาทีก็จบ ผู้หญิงในร้านหลายคนต่อหน้าเขาก็หัวเราะเล่นด้วย แต่ลับหลังต่างก็เกลียดเขาแทบตาย
"เสี่ยวหง วันนี้เธอสวยจังเลยนะ" หวังต้าเป่าแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
หลินเฟิงยิ้มเย็นชา ยกมือขึ้นส่งพลังหนึ่งสายเข้าไปในตัวเสี่ยวหง จากนั้นใบหน้าของเสี่ยวหงก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นมา
"จริงเหรอพี่ต้าเป่า วันนี้พี่ก็หล่อมากเหมือนกันนะ"
เสี่ยวหงหัวใจเต้นระรัว พุ่งเข้าไปหาหวังต้าเป่า ทั้งสองกอดกันกลิ้งไปบนเตียง แล้วก็เริ่มต้นศึกกันอย่างร้อนรนไม่รอช้า