เชี่ย!
หวังต้าเป่าอยากจะเถียงกลับ แต่ก็พูดไม่ออก ไอ้โง่นี่วันนี้หัวแล่นขึ้นมาหรือไง ถึงได้กล้าด่ากลับเขาได้?
ช่างเถอะๆ อย่าไปถือสากับคนโง่เลย
"เอางี้ ฉันเรียกแกว่าหลินเฟิง แกเรียกฉันว่าพี่เป่า ก็ได้แล้วใช่ไหม" หวังต้าเป่ายกมือโบก ทำเป็นใจกว้าง
"โง่เอ๊ยเป่า"
หลินเฟิงทิ้งคำสั้นๆ สี่ตัวแล้วขึ้นรถเตรียมจะไป
"เฮ้ยๆ ทำไมแกยังด่าฉันอยู่อีกล่ะ" หวังต้าเป่ารั้งตัวเขาไว้
"แกจะทำไม อย่าให้ฉันต้องยกหมัดใส่นะ" หลินเฟิงชกหมัดขึ้นมา ไหนๆ จะแกล้งโง่แล้ว ก็ต้องทำให้เหมือนหน่อย
"อย่าเลยๆ ไอ้โง่...เอ๊ย พูดใหม่ หลินเฟิง ยังไงเราก็เป็นคนบ้านเดียวกัน แกอย่าพูดอะไรก็ชกฉันสิได้ไหม แกหาเงินได้แล้วเลี้ยงพี่สักมื้อก็คงไม่เป็นไรหรอก" หวังต้าเป่าถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วก็ทำหน้ายิ้มแหย
เขาคิดว่าหลอกล่อหน่อย หลินเฟิงก็คงยอม
"ฉันเลี้ยงขี้ให้แกกิน แกกินไหมล่ะ?" หลินเฟิงยิ้มแบบโง่ๆ
"แก...เอาเถอะๆ ไม่เลี้ยงก็ไม่เลี้ยง ฉันเลี้ยงแกเองก็ได้ อย่าเพิ่งกลับเลย พวกเราเดินเล่นกันก่อน เที่ยงฉันพาแกไปกินร้าน เนื้อๆ!"
หวังต้าเป่าพูดแบบใหญ่โต
ไม่รู้จักเขาคงคิดว่าเขาเป็นเศรษฐี
"กินเนื้อดี กินเนื้อกัน" หลินเฟิงตบมือ
"ใช่ๆ ไปกินเนื้อกัน"
หวังต้าเป่าหัวเราะตาม ในใจคิด ไอ้โง่นี่หลอกง่ายจริงๆ
เขาขึ้นรถสามล้อตรงๆ หลินเฟิงขี่พาเขาเที่ยวเล่น พอใกล้ถึงเวลากินข้าว หวังต้าเป่าชี้ทางไปจนถึงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง