"ไอ้เวรเอ๊ย กล้าดียังไงมาหักหลังฉัน วันนี้ไม่จัดการแกให้ตาย ฉันไม่เอาชื่อจ้าว!"
จ้าวตงฉีโกรธจัด เตรียมจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
"แกกล้า!"
สวี่หวานชิงก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าหลินเฟิงไว้ทันที "จ้าวตงฉี แกยังจะเอาความอีกหรือไง ก็แกเป็นคนลงมือก่อน เขาแค่กันไว้เอง แกยืนไม่มั่นแล้วล้มเอง ไปโทษคนอื่นทำไม!"
เมื่อเห็นภาพนี้ จ้าวตงฉีรู้สึกเหมือนมีดปักกลางหัวใจ
เขาหนาวสะท้านไปทั้งตัว "ดีมาก! ฉันก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมแกถึงยอมถอนหมั้นง่ายดายขนาดนั้น ที่แท้ก็มีคนอื่นอยู่แล้วนี่เอง!"
"อีแพศยา! ฉันทำอะไรให้แกไม่ดีนักหนา แกถึงได้กล้าหักหลังฉันแบบนี้!"
ชายไหนจะทนได้
จ้าวตงฉีหอบหายใจแรง แทบอยากจะฆ่าให้ตาย
"แกอย่ามาพูดจาใส่ร้ายป้ายสี เขามาส่งผักให้ฉันต่างหาก!" สวี่หวานชิงทั้งอับอายทั้งโกรธ
ที่แท้ในใจจ้าวตงฉี เธอเป็นผู้หญิงแบบนี้เขาว่างั้นเถอะ
ฮึ
หลายปีมานี้ เธอตาบอดจริงๆ ที่ไปหมั้นหมายกับสัตว์เดรัจฉานแบบนี้
ถอนหมั้นดีแล้ว
ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่ได้เห็นตัวตนจริงๆ ของจ้าวตงฉี
"แกว่าส่งผักก็ส่งผักสิ..." จ้าวตงฉีไม่เชื่อ
สาวผมเปียพูดขัดขึ้น "ก็แน่นอนสิ เขาเพิ่งมาครั้งแรกเมื่อวานนี้เอง ก่อนหน้านั้นไม่เคยมาเลย รถสามล้อของเขาก็อยู่ตรงนั้น แกไม่เชื่อก็ไปดูเองสิ"
สาวเสิร์ฟอีกคนก็พูดเสริม "ก็ใช่น่ะสิ แกก็เกินไปแล้ว มาว่าเจ้านายเราแบบนี้ ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่าเนี่ย"