พอหลินเฟิงพูดจบ ทั้งงานก็เงียบกริบ
สมองของทุกคนในที่นั้นแทบจะประมวลผลไม่ทัน
ฟังไม่ผิดไปใช่ไหม?
เจ้าเด็กนี่พูดว่าพิธีหมั้นไม่ต้องจัดแล้ว?
ไม่ใช่สิ มันเป็นเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
เหล่าญาติมิตรต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"เจ้าเด็กนั่นใครวะ?"
"ไม่รู้จัก ไม่ใช่บอกว่าเป็นเพื่อนของชิงอวี่หรือไง เพื่อนแบบไหนกันยะ หนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าหรือเปล่า"
"คงคิดว่าแค่รู้จักกับท่านหาน ก็มีสิทธิ์มาวุ่นวายกับเรื่องแต่งงานของหลานสาวเขาแล้วสินะ"
หานหยุนโจวสีหน้าหม่นลง เดินตรงไปหาหลินเฟิง โจวเจ๋อและคนอื่น ๆ ตามติดไปด้านหลัง
"หนูหลินใช่ไหม ถ้ามากินเลี้ยงเรายินดีต้อนรับ แต่ขออย่ามาพูดเหลวไหลที่นี่" หานหยุนโจวพูดอย่างไม่พอใจนัก
ที่ไม่ต่อว่าเขาตรง ๆ ว่าเป็นคนพูดจาโอ้อวดไร้สาระ ก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว
เขาสงสัยว่าหลินเฟิงจะตั้งใจมาทำลายงานหรือเปล่า
"ข้าเห็นว่า ไล่เขากลับไปเถอะ เขามาก่อกวนชัด ๆ" โจวเจ๋อพูดโดยไม่ปิดบังความโกรธแม้แต่น้อย
เดิมทีโจวจื้อหยวนกำหมัดแน่น แต่ตอนนี้ก็ค่อย ๆ คลายออก รอยยิ้มแห่งชัยชนะกลับมาปรากฏที่มุมปากอีกครั้ง
ตอนที่หลินเฟิงพูดประโยคนั้นออกมา โจวจื้อหยวนเกือบจะระเบิดอารมณ์แล้ว
โชคดีที่เขาอดกลั้นไว้ได้
ไม่ต้องให้เขาออกโรงเลย ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็จัดการหลินเฟิงได้อยู่ดี
ฮึ่ม!
จะมาสู้กับเขา มีสิทธิ์อะไรกัน
การหมั้นหมายระหว่างเขากับหานชิงอวี่ ทั้งสองครอบครัวต่างสนับสนุน
"ความหมายของข้าชัดเจนแล้ว พวกเขาไม่เหมาะสมกัน การหมั้นหมายก็เป็นเรื่องเหลวไหล พวกท่านจัดการตามแต่สะดวกเถอะ" หลินเฟิงยังคงทำเป็นไม่สนใจ