“พ่อ เขา...”
โจวจื้อหยวนพูดแล้วก็หยุด
โจวเจ๋อโกรธจัด ตบต้นคอเขาทันที: “ถึงเวลานี้แล้วยังจะพูดจาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อีก เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่!”
โจวจื้อหยวนไม่กล้าปิดบัง จึงเล่าเรื่องของหลินเฟิงกับหานชิงอวี่ออกมา
ฟังยังไม่ทันจบ โจวเจ๋อก็โกรธจนเอามือกุมหน้าอก: “ไอ้ลูกทรพี แกจะทำให้ฉันตายด้วยความโกรธใช่ไหม”
จางอวี่เหมยก็ดึงตัวลูกชายไว้: “ลูกเอ๊ย ลูกจะทำแบบนี้ได้ยังไง รู้อยู่แล้วว่าสองคนนั้นมีอะไรกัน ยังจะยอมแต่งงานกับหานชิงอวี่อีก ในใจลูกคิดอะไรอยู่กันแน่”
ติดใจต้องสวมเขาให้ตัวเองอีกอย่างนั้นแหละ
ตระกูลโจวของพวกเขาก็ถือเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตา รู้เข้ารู้เรา ถ้าใครรู้ว่าโจวจื้อหยวนยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้ว ต่อไปเขาจะมองพวกเขากันยังไง
“แม่ ผมรักชิงอวี่จริง ๆ ผมชอบเธอจากใจจริง!”
โจวจื้อหยวนร้อง
จางอวี่เหมยอึ้งไป
ที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลูกชายตัวเองเป็นถึงขั้นเทพสายรัก
“แกจะไปรู้จักคำว่ารักจริงอะไร ตายยาก เขารักแกหรือไง ไอ้คนอย่างแกโดนเขาใส่เขาแล้วยังจะแต่งอีก แกมันต่ำช้าจริง ๆ!” โจวเจ๋อทิ้งบุหรี่ แล้วหยิบอีกมวนขึ้นมาจุดสูบอย่างหนักหน่วง
เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าชาตินี้ตัวเองเคยเก่งกาจ ขนาดนี้ทำไมถึงได้ให้กำเนิดไอ้แบบนี้ออกมา
“ฮะ ๆ ๆ” โจวจื้อหยวนหัวเราะ “ของของผม ไม่มีใครแย่งไปได้ ใครแย่งไปผมก็ต้องแย่งกลับมา ผมไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้ไป”