“ชิงอวี่ เราไปกันเถอะ”
โจวจื้อหยวนเดินไปที่ข้างกายหานชิงอวี่ พลางยิ้มพูด
แม้เขาจะรู้ดีว่าหานชิงอวี่ไม่ใช่คนบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว แต่เขาก็ยังจัดพิธีหมั้นหมาย โบกี้ ดอกไม้ เงินสินสอด ทุกอย่างครบครันไม่ขาดตกบกพร่อง
สิ่งเหล่านี้ล้วนทำเพื่อให้คนนอกเห็น เขาโจวจื้อหยวนต้องการให้ทุกคนรู้ถึงน้ำใจที่เขามีต่อหานชิงอวี่
เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อไปไม่ว่าเขาจะปฏิบัติต่อหานชิงอวี่อย่างไร ผู้คนก็จะกล่าวโทษนาง และไม่กล่าวโทษเขา
หานชิงอวี่หลบเล็กน้อย ทำให้มือของเขาจับไม่ติด แล้วหันหน้าหนีไม่มองเขา
หลินเฟิงเอ๋ย ทำไมเจ้าถึงยังไม่มาเล่า เจ้าบอกให้ข้าไม่ต้องหนี ข้าก็รับปากแล้ว ไหนบอกว่าจะให้ข้าหมั้นกับคนที่แซ่โจวอย่างนั้นหรือ ข้าไม่เต็มใจแม้แต่ร้อยเปอร์เซ็นต์
นางเอ่ยในใจเงียบๆ
โจวจื้อหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มก็ยิ่งสดใสขึ้น ก้มหน้าพูดด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าก็แค่ยังคิดถึงไอ้สารเลวนั่นอยู่ใช่ไหม แต่ตอนนี้เจ้ากำลังจะเป็นคู่หมั้นของข้าแล้ว ข้าแนะนำให้เจ้าทำตามขั้นตอนให้เรียบร้อยดีกว่า”
“ไม่อย่างนั้น สิ่งที่เสียหน้าไม่ใช่แค่โจวจื้อหยวนคนนี้เท่านั้น แต่รวมถึงหน้าตาของตระกูลหานของเจ้าด้วย ญาติๆ ของเจ้าล้วนอยู่ที่นี่ รวมทั้งพ่อแม่และปู่ของเจ้า เจ้าไม่คิดถึงความรู้สึกของพวกเขาเลยหรือ”
เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหานชิงอวี่เป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ และด้วยเหตุนี้เองโจวจื้อหยวนจึงยิ่งมั่นใจในอำนาจของตน