"ไอ้บ้าเอ๊ย พูดอะไรนักหนา มีฤทธิ์ก็พูดอีกรอบสิ!"
หลินเทียจู่สีหน้าหม่นลง สายตาฉายแววเหี้ยมเกรียม ตะคอกใส่หลินเฟิง
คราวนี้เขากลับมาอย่างองอาจ สาวๆ ในหมู่บ้านเห็นเขา ไม่ว่าในใจจะคิดยังไง อย่างน้อยผิวเผินก็ยิ้มแย้ม ความอิจฉาริษยาปรากฏบนใบหน้าทั้งนั้น
แต่พอมาถึงหลินเฟิง คำพูดที่ได้ยินกลับช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย
"จะทำอะไร อย่าตีฉันนะ" หลินเฟิง "ทำเป็นกลัว" กอดหัวไว้
ชาวบ้านพากันเข้ามาห้ามทั้งสองคน
"เทียจู่ เธอจะทำแบบนี้ได้ยังไง ไปถือสากับคนโง่ทำไม"
"ต่อให้รวยแล้วก็ห้ามทำตามใจ ยังคิดจะตีคนโง่อีกหรือ พวกเราไม่ยอมหรอก"
"ตอนนี้เธอเป็นคนรวยแล้ว จิตใจก็ต้องกว้างขวางหน่อย อย่าทำตัวเหมือนเมื่อก่อน"
พอเห็นทุกคนพูดกันคนละปากละคำเข้าข้างหลินเฟิง หลินเทียจู่ยิ่งเดือดดาล
ให้ตายสิ
เขาก็แค่จะขู่คนโง่นิดหน่อย ไม่ได้คิดจะลงไม้ลงมือจริงๆ ซะหน่อย
หึ
พวกนี้มันแค่อิจฉา
เขาโกรธจัดขึ้นรถแล้วขับออกไป
"แค่มีเงินนิดหน่อยก็หางดิ้นแล้ว ฉวย! อะไรกันนักหนา"
"ว่าไงล่ะ รวยเองก็ไม่รู้จักช่วยเหลือคนอื่น ยังเป็นคนบ้านเดียวกันอยู่นะเนี่ย"
"ว่าแต่หลินเทียจู่กลับมาคราวนี้จะทำอะไรกันนะ จะพาเมียไปอยู่เมืองด้วยหรือเปล่า"
"เป็นไปไม่ได้หรอก จะพาไปก็พาไปนานแล้ว รอถึงตอนนี้ทำไม ฉันว่าเขากลับมาแค่โชว์รวยมากกว่า"
ชาวบ้านคุยกันสักพักก็แยกย้ายกลับบ้านไปทำกับข้าว