"หย่า?"
โจวเสี่ยวเตี๋ยงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง:"อยาก! ฉันอยากหย่ากับเขา ฉันไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว"
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อน
แต่ตอนนี้พอถูกหลินเฟิงเตือน ความคิดนี้ก็หยั่งรากงอกงามในใจอย่างรวดเร็ว เติบโตอย่างบ้าคลั่ง และไม่สามารถสลัดทิ้งได้อีกต่อไป
"งั้นก็หย่ากับหลินเทียจู่เถอะ เขารังแกเธอขนาดนั้น ยังไม่สู้เสี่ยวหวงที่บ้านฉันเลย จะอยู่กับเขาไปทำไม" หลินเฟิงพูดยิ้มๆ
ดังคำโบราณว่าไว้ "ยอมทุบวัดสักหลัง ยังดีกว่าทำลายชีวิตคู่สักคู่" แต่ใครจะไปรู้ว่าหลินเทียจู่ไม่ใช่คนดีขนาดนั้น โจวเสี่ยวเตี๋ยมีทางเดียวที่จะพ้นจากหลุมไฟนี้ได้ก็คือการหย่า
"ไม่เอาอีกแล้ว ฉันต้องหย่ากับเขาให้ได้" โจวเสี่ยวเตี๋ยกำหมัดแน่น แต่แล้วก็เริ่มกังวล:"แค่ฉันคิดคนเดียวก็ไม่พอ เขาไม่มีทางยอมหย่ากับฉันแน่ จะทำยังไงดีล่ะ?"
ด้วยนิสัยของหลินเทียจู่ โจวเสี่ยวเตี๋ยรู้สึกว่าถ้าเธอกล้าพูดเรื่องหย่า เธอคงถูกเขาทุบตีจนแทบตาย
"แค่เธอเอ่ยปาก หลินเทียจู่ส่วนใหญ่ก็จะยอมรับ พี่สะใภ้ต้องกล้าขึ้นอีกหน่อย แม้จะเพื่อความสุขของตัวเองก็ตาม"
"ถ้าเขาไม่ยอมจริงๆ เธอก็สั่งให้เขาอยู่บ้านห้ามออกไปไหน หรือไม่ก็ต้องพาเธอออกไปด้วย ไม่อย่างนั้นก็หย่า ให้เขาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วค่อยดูปฏิกิริยาเขา"
หลินเฟิงให้กำลังใจ
จากพฤติกรรมของหลินเทียจู่ ไอ้หมอนี่ต้องมีคนอื่นข้างนอกแน่นอน เพราะงั้นเขาไม่มีทางพาโจวเสี่ยวเตี๋ยออกไปด้วย