"เธอ..."
โจวจื้อหยวนหายใจครืดคราด หน้าอกกระเพื่องขึ้นลงรุนแรง เขาแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ
ตราบใดที่หานชิงอวี่ยังไม่ยอมรับด้วยปากเปล่า เขาก็ยังเต็มใจเชื่อว่าระหว่างหานชิงอวี่กับไอ้บ้าโง่นั้นไม่มีอะไรกัน แต่เขาไม่คิดไม่ถึงเลยว่าหานชิงอวี่จะยอมรับออกมาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้
เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองถูกกดลงกับพื้นแล้วถูไปมาอย่างแรง
ป้าเอ่ยทนได้ แต่น้าอดไม่ไหวแล้ว
"อีแพศยา วันนี้ข้าจะจัดการให้มันรู้แล้วรู้รอด" โจวจื้อหยวนตาแดงก่ำ เตรียมจะพุ่งเข้าไป
หลินเฟิงก้าวมาขวางหน้า หานชิงอวี่เอาไว้ แล้วยิ้มเยาะเย้ยใส่โจวจื้อหยวน "มีฤทธิ์ก็เข้ามาสิ เรื่องตีหมาเนี่ย ข้าเก่งนักล่ะ ดูสิว่าแกจะเก่งกว่าหมาจรจัดในหมู่บ้านหรือเปล่า"
"แก..." โจวจื้อหยวนแทบจะตายคาที่ด้วยความโกรธ
ให้ตายเถอะ ไอ้บ้าโง่นี่เอาตัวเขาไปเทียบกับหมาจรจัดตลอด เขาอยากจะฆ่าหลินเฟิงให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่ก็ไม่กล้าลงมือ
ต้องรู้ไว้ว่าเมื่อครู่ที่หลินเฟิงเตะมานั้น ทำให้เขาเกิดเงาฝังใจไปแล้ว พลังของไอ้บ้าโง่นี่ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก
"อย่าให้ฉันดูถูกนายเลย ถ้ายังไม่ไปอีก ฉันจะแจ้งความจริง ๆ"
หานชิงอวี่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา น้ำเสียงเยือกเย็น
"ได้ พวกแกคอยดูเถอะ!"
โจวจื้อหยวนเตะผลไม้ที่ซื้อมาอย่างแรงหนึ่งที แล้วหมุนตัวเดินปังประตูออกไป
เขาวิ่งออกจากตึกหนึ่งลมหายใจ พุ่งเข้าไปในรถ แล้วใช้สองมือทุบพวงมาลัยอย่างแรง พร้อมกับคำรามด้วยความโกรธ "อ้า!"
โจวจื้อหยวนคนนี้ ตั้งแต่เกิดจนโต ตั้งแต่เรียนจนทำงาน ล้วนราบรื่นมาโดยตลอด ไหนเลยจะเคยได้รับความอัปยศแบบนี้