รางวัลนี้พิเศษดีจริงๆ นะ
หลินเฟิงทำปากจิ้มลิ้ม แล้วยิ้มพูดว่า "ดีๆ รสชาติดีมาก ขอหลายๆ ครั้งได้ไหมเนี่ย?"
ต่อให้ได้รับ "รางวัล" ไปจนถึงเช้า หลินเฟิงก็ยังไหว
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน แก้มของเฉินเฉียวอวิ๋นเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง นางหันไปมองหลินเฟิงด้วยสายตาดุๆ พอเห็นเขายิ้มแบบโง่ๆ แน่ใจว่าไม่ใช่การล้อเล่นตัวเองจริงๆ จึงพูดว่า "อย่าซนเลยพี่เฟิง ดึกแล้วเรารีบกลับกันเถอะ พ่อฉันคงรอเป็นห่วงแล้ว"
ที่นางพูดมาก็ไม่ผิด
คนทั้งสองขึ้นรถอีกครั้ง พอหลินเฟิงส่งนางถึงบ้าน เฉินหมั่นตุนก็ยืนอยู่หน้าประตูแหงนคอมองออกไปไกลอยู่แล้ว
พอเห็นลูกสาวกลับมาอย่างปลอดภัย เขาจึงโล่งอก "เสี่ยวเฟิง ครั้งนี้ขอบใจมากนะ อีกวันลุงเลี้ยงข้าวเธอ"
"ได้เลย ผมอยากกินแป้งเปี๊ยะขาวๆ ใหญ่ๆ แล้วก็ไก่แก่ตุ๋น"
เฉินหมั่นตุนหน้ามืดไปหมด
เออ ไอ้หนูเอ๊ย แกเอาเป็นจริงเป็นจังด้วยนะเนี่ย
หลินเฟิงไม่สนใจเขา ขี่จักรยานกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี แต่พอมาถึงอีกตรอกหนึ่ง ข้างหน้ามีคนมายืนขวางเขาไว้
"ไอ้บ้า แกกลับมาแล้วหรอ"
เป็นฉินเยว่เอ๋อ
"ป้า ยังไม่นอนอีกหรอครับ" หลินเฟิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"แกเบาๆ หน่อย ป้าเอวไม่สบายอีกแล้ว แล้วก็ตัวกับขาก็ไม่สบายด้วย หาแกช่วยก็ไม่เจอ นี่กลับมาได้เหมาะพอดี รีบตามป้าไปเร็ว"