วันรุ่งขึ้น
หลินเฟิงลืมตาขึ้น ค่อย ๆ ลุกจากเตียงแต่งตัว ซูอวี้เฟินไม่อยู่บนเตียงแล้ว ไม่รู้ว่าไปตอนไหน
ว่าแต่พี่อวี้เฟินร่างกายแข็งแรงจริง ๆ
เมื่อคืนนี่แทบเป็นกองกับพื้นแล้ว พอรุ่งขึ้นยังตื่นได้เช้าขนาดนี้
เพิ่งแต่งตัวเสร็จ ซูอวี้เฟินก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา "เสี่ยวเฟิง!"
"เป็นอะไรไปพี่ ท่านี้?"
เห็นสีหน้าซูอวี้เฟินไม่ค่อยปกติ เหมือนเจอเรื่องใหญ่ หลินเฟิงรีบถาม
แล้วซูอวี้เฟินก็ยกนิ้วขึ้นจุ๊ปาก พูดเสียงเบา "ชู่ว อย่าพูดอะไรทั้งนั้น ตามฉันมาเดี๋ยวก็รู้"
เธอลากหลินเฟิงมาที่ลานบ้าน ชี้ไปทางข้าง ๆ "ดูสิ รีบดูสิ ฉันไม่ตาฝาดไปใช่ไหม หรือยังไม่ตื่นจากฝัน รีบหยิกฉันที"
หลินเฟิงมองไป รูม่านตาหด
เขารู้แล้วว่าทำไมซูอวี้เฟินถึงตกใจขนาดนี้
เห็นต้นมะเขือเทศที่เมื่อวานยังไม่ออกดอก วันนี้กลับเลื้อยเต็มค้างแล้ว และยังมีมะเขือเทศสีแดงสดเต็มต้นอีกด้วย
"เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
หานชิงอวี่ก็มา
ตอนแรกเธอกำลังแปรงฟันอยู่ พอได้ยินเสียงเรียกของซูอวี้เฟิน ก็รีบบ้วนปากแล้ววิ่งมา
"เมื่ออาทิตย์ที่แล้วฉันเพิ่งทำค้างให้ต้นมะเขือเทศ เมื่อวานยังดูอยู่ว่ายังไม่ออกดอก ตอนนี้ดูอีกที กลับออกลูกเต็มต้นไปแล้ว"
ซูอวี้เฟินพูดเสียงเบา
มันแปลกเกินไป เธอไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน
"แน่ใจเหรอ?" หานชิงอวี่ไม่เชื่อเลยสักนิด ฟังดูเหมือนนิทานปรัมปรา