"พี่หนุ่ม ดูหน้าเธอไม่คุ้นเลย มาครั้งแรกใช่ไหม?"
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ มองหลินเฟิงตั้งแต่แรก พอเห็นหลินเฟิงนั่งลง ก็ยิ้มแย้มทักทาย
"อืม" หลินเฟิงหันไป เห็นคนๆ นั้นเป็นคนขายผลไม้
"มะเขือเทศพวกนี้ปลูกเองเหรอ? ดูดีนี่ ฉันชื่อจูเจียหวัง เรียกฉันว่าพี่จูก็ได้" ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่เข้ากับคนง่าย
"พี่จู เรียกฉันว่าหลินเฟิงก็ได้"
หลินเฟิงยิ้ม
"หลินเฟิง? ชื่อนี้คุ้นหูจัง" จูเจียหวังทำหน้าครุ่นคิด ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้น พูดด้วยความแปลกใจ: "เธอคือคนโง่บ้านเถาหยวนคนนั้นเหรอ?"
หลินเฟิงหน้ามืด: "เรื่องนี้เธอรู้ได้ยังไง?"
เขาดังขนาดนั้นเลยเหรอ?
"ฮ่า ฉันอยู่บ้านจูเจีย ไม่ไกลจากบ้านเธอ เธอ...เอ้อ น่าเสียดาย ฉันเคยไปให้คุณปู่เธอรักษาโรคให้ด้วย พูดถึงคุณปู่เธอ ฝีมือหมอนี่สุดยอดจริงๆ"
"เธอวางใจขายที่นี่ได้เลย มีพี่จูฉันดูแล คุ้มกัน เจออะไรก็มาหาฉันได้"
จูเจียหวังตบหน้าอกตัวเอง
หลินเฟิงพยักหน้าเงียบๆ
คิดในใจ ว่าเธอก็เป็นคนดีนี่นา
แต่สายตาที่สงสารนี่มันหมายความว่าไงกัน
ไม่รู้ตัวเลยว่า เรื่อง "มหาบัณฑิตบ้านเถาหยวนกลายเป็นคนโง่" ของเขานั้น แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านใกล้เคียงแล้ว
จูเจียหวังก็เคยได้ยิน ว่าหลินเฟิงคือ "คนโง่" คนนั้น
แค่ไม่รู้ว่าหลินเฟิงหายดีแล้ว
คนโง่ยังออกมาขายผัก น่าสงสารจริงๆ คิดว่าคนโง่คนนี้คงขายมะเขือเทศไม่ออกแม้แต่ลูกเดียวจนถึงมืด ตอนกลับค่อยซื้อสักสองสามจิน