"พี่ใหญ่! ผมผิดไปแล้ว!"
"เป็นผมเองที่ตาไม่มีหูไม่รู้จักพี่ใหญ่ หมิ่นพี่ใหญ่เข้า ขอพี่ใหญ่ไว้ชีวิตผมครั้งนี้เถอะ ครั้งหน้าผมไม่กล้าอีกแล้ว"
จางเสี่ยวหลงก้มหัวให้พื้นดัง "ปังๆ"
เขามั่นใจแล้วว่าหลินเฟิงต้องเป็นนักบู๊ร้อยเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้ไม่มีความคิดจะขัดขืนแม้แต่น้อย หวังเพียงให้หลินเฟิงเมตตาไว้ชีวิตเขา
หลินเฟิงยิ้มบางๆ: "โอ้ ยังอยากมีครั้งหน้าอีกหรือไง"
จางเสี่ยวหลงเหงื่อแตกพลั่ก ยกมือตบหน้าตัวเองสองที: "ไม่ ไม่ ไม่ ผมพูดผิด ต่อจากนี้จะไม่กล้าอีกแล้ว ต้องเป็นมัน!"
เขาชี้ไปที่จางต้าชุนด้วยความแค้นเคือง: "ไอ้สารเลวนี่ต่างหาก เป็นมันมาหาผม ให้เงินผมห้าพัน แล้วบอกให้ผมจัดการกับพี่ใหญ่ ผมเองก็โง่เขลานัก เห็นว่ามันเป็นเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่เด็ก เลยตกลงช่วยมัน"
"พี่ใหญ่ยกโทษให้ ผมเถอะครับ เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ผมก็แค่ถูกยุแยงตะแคงรั่ว ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ"
พูดจบ จางเสี่ยวหลงก็ก้มหัวให้พื้นอีกหลายครั้ง หน้าผากแตกเลือดไหลก็ไม่แยแส
เขายังหนุ่ม เขายังไม่อยากตาย
ด้านข้าง จางต้าชุนเลิกหอนแล้ว พูดด้วยความแค้น: "ไอ้จางเสี่ยวหลงเอ๊ย แกกล้าขายฉัน ฉันไม่เห็นเห็นแกบริสุทธิ์ตรงไหน แกไม่ได้เห็นแก่เงินแล้วตามฉันมางั้นเหรอ?"
จากนั้นเขาก็คุกเข่าหาหลินเฟิง: "ปังๆๆ พี่ใหญ่ครับ อย่าไปเชื่อมัน ผมแค่อยากให้มันช่วยระบายอารมณ์ให้ มันตกลงทันที บอกว่ามันจัดการพี่ใหญ่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะมันรับปาก ผมก็ไม่กล้ามาหาพี่ใหญ่หรอก"