หลินเฟิงมองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าเรื่องมันเป็นยังไง
คิดว่าพวกนี้คงไปเก็บผักมาจริง ๆ แต่ท้ายที่สุดคนจากหงเยว่โหลวก็ไม่มาแน่นอน ผักที่เก็บมาล้วนเหี่ยวเฉา ทำเอาหลายคนร้อนใจเป็นแทบแย่
จนหนทางสุดท้ายก็นึกถึงหลินเฟิง ยังไงซะเขาก็ต้องส่งผักทุกวัน รับผักของพวกเธอไปด้วยก็น่าจะพอดี
“รับไม่ได้”
หลินเฟิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เขาก็เคยเตือนพวกนี้ไปแล้ว ใครใช้ให้ไม่เชื่อฟัง ก็ไม่มีทางเลือก เขาไม่ใช่พระโพธิสัตว์ที่จะต้องมาคอยตามเก็บกวาดขี้ให้ใคร
“ทำไมรับไม่ได้?!” จ้าวกุ้ยฮวาร้อนตัว ร้องเสียงดังขึ้น
“ก็ใช่น่ะสิ เจ้าต้องส่งผักอยู่แล้ว จะส่งของเราด้วยไม่ได้หรือไง?”
“เราไม่ได้จะให้เจ้ารับทุกครั้ง แค่ครั้งเดียวเอง ช่วยเราหน่อยเถอะ คนโง่เจ้าเป็นคนดี จะให้มองพวกเราเจ๊งไปหรือไง?”
“ถ้าผัวฉันรู้ว่าฉันสิ้นเงินแบบนี้ กลับมาฉันต้องถูกเขาตีตายแน่ คนโง่เจ้าก็คงไม่อยากเห็นป้าต้องถูกตายหรอกใช่ไหม?”
หลายคนทั้งป้ายยาให้เป็นคนดี ทั้งแบล็กเมล์กันทางอารมณ์
“ฉันไม่มีเงิน”
หลินเฟิงควักกระเป๋าทั้งสองข้างออกมา
เอ่อ...
มองถุงผ้าที่ว่างเปล่าของเขา จ้าวกุ้ยฮวากับพวกก็ตะลึงไปหมด
พวกนางลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง คนโง่นี่ส่งผักวันหนึ่งก็ได้เงินไม่กี่บาท ต่อให้ได้มาก็คงส่งให้ซูอวี้เฟินหมด ตัวไม่มีเงินติดไว้ก็เป็นเรื่องปกติ
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ จะให้รับผักของพวกนางยังไงได้?