“พวกมันจะทำอะไรกัน? แตกคอกันหรือไง?”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไอ้หนุ่มนั่นต้องไปทำให้พี่เสือโกรธแน่ๆ ดูสิ ต่างคนต่างถือมีดพร้าแล้ว”
“งั้นก็ไม่ต้องให้พวกเราลงมือแล้วสิ”
ทั้งสามคนหันมองไปทางคนหัวสั้นพร้อมกัน
คนหัวสั้นยิ้มเผยอ:“พวกพี่เราแค่ยืนดูก็พอ ไอ้หนุ่มนั่นสมแล้วที่มันซวย วันนี้มันไม่ตายก็ต้องพิการ”
ฟ้าดินเอย โชคชะตาสุดจะโปรดปราน
เขาคนหัวสั้นนี่คือผู้ถูกเลือก
ใครก็ตามที่กล้าทำให้เขาโกรธ ต่างก็ไม่มีจุดจบที่ดี
ภายในฟาร์มปศุสัตว์
จางต้าชุนชี้ไปที่หลินเฟิง:“ใช่เขา สองคนนั่นจัดการเขาเลย ฉันให้ลูกน้องคอยดูเชิงให้”
จางเสี่ยวหลงส่ายมือ:“ดูถูกใครกัน กำจัดเขาแค่นี้จะต้องใช้คนมากมายขนาดนั้นเชียวเหรอ? มีศิษย์ของฉันคนเดียวก็พอแล้ว ต้าจ้วง ไปลองเชิงมันดู”
“ได้เลย”
หลี่จ้วงยิ้มเผยอ
เขาร่างใหญ่สูงใหญ่ ฝึกวิชามวยสากลกับจางเสี่ยวหลงมาหลายปี เคยได้อันดับสามในการแข่งขันระดับเมือง เป็นคนมีชื่อมีเสียงในวงการมวยสากลทีเดียว
ในสายตาเขา การจัดการเด็กบ้านนอกแค่นี้ ง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก
เขาเดินตรงไปข้างหน้าหลินเฟิง:“ไอ้หนุ่ม ได้ยินว่าแกเก่งนัก มาลองของกับตาปู่แกหน่อยสิ ดูซิว่าแกจะเก่งแค่ไหน อย่าออมมือล่ะ ให้ตาปู่ได้สนุกเต็มที่”
หลินเฟิงยิ้ม
ที่แท้เวลาคนจนปัญญาก็ยิ้มออกจริงๆ นี่แหละ
เขารู้ว่าจางต้าชุนไม่ได้มีเจตนาดี และคิดไว้แล้วว่าจางต้าชุนจะหาคนมาจัดการเขา แต่เขาไม่คิดว่าจางต้าชุนจะหาคนแบบนี้มา