“คุณพูดอะไรนะ? คุณกล้าข่มขู่พ่อฉัน! คุณมันเป็นใครกันเชียว”
โจวจื้อหยวนเดือดดาลแทบระเบิด
ต้องรู้ว่าพ่อของเขาคือไอดอลและแบบอย่างในใจ เขาเคารพพ่อของตัวเองมาตลอด และคิดว่าพ่อเป็นคนที่มีความสามารถที่สุด
โตมาแบบนี้ เขาเพิ่งเคยได้ยินใครสักคนฝากคำพูดแบบนั้นไปถึงพ่อของเขาเป็นครั้งแรก
แล้วยังเป็นคนบ้านนอกอีก
ให้ตายสิ!
มันมีสิทธิ์อะไร!
ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ตัวว่าสู้หลินเฟิงไม่ได้ โจวจื้อหยวนคงพุ่งเข้าไปแล้ว
หลินเฟิงไม่โกรธ แค่ยิ้มอย่างมีความหมาย: “จำคำพูดของตัวเองไว้”
พูดจบ เขาก็ขี่รถออกไป
ตอนที่เขาตบโจวจื้อหยวนสองทีนั้น เขาได้ส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้เขาแล้ว หวังว่าของขวัญชิ้นนี้จะทำให้ตระกูลโจวรู้สึกพอใจ
“มีอะไรก็อย่าเพิ่งไปสิวะ กลับมาก่อนได้ไหม ไอ้เวร!”
โจวจื้อหยวนด่าทออยู่นาน กว่าจะกลับไปทำงาน
แต่ทั้งเช้าเขาอึดอัดกับความโกรธ ระบายไม่ออกก็ยิ่งทรมาน ทำงานไม่เป็นอันทำ ยังทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานอีก
สุดท้ายยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน โจวจื้อหยวนก็ออกไปตรงๆ มาที่บริษัทของครอบครัว
บางคนอาจสงสัยว่าในเมื่อบ้านโจวจื้อหยวนมีบริษัท ทำไมยังต้องไปทำงานที่บริษัทอื่น มันไม่ซ้ำซ้อนหรือ?
ที่จริงโจวจื้อหยวนทำแบบนี้ เพราะต้องการตามจีบหานชิงอวี่ ก็ใครจะไปรู้ว่าหานชิงอวี่ทำงานอยู่ที่นั่น