เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้น หลี่เส่าหวินก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอในฐานะหัวหน้าฝ่ายกิจการสตรียังให้ความรู้ไม่ทั่วถึง
คนพวกนี้ถึงได้กลัวกันขนาดนี้พอพูดถึงโรคนรีเวช
เมื่อเห็นเยว่นาถูกเหยียดหยาม เฉียวอันก็ทนนั่งเฉยไม่ได้
“พวกคุณหยุดพูดกันได้แล้ว!”
เฉียวอันเดินไปข้างเยว่นา แล้วยกมือข้างหนึ่งวางบนไหล่เธอ
“ผู้หญิงสิบคน มีตั้งเก้าคนที่เป็นโรคนรีเวช จะมีอะไรน่าแปลกใจ?”
“เป็นไปไม่ได้! คุณพูดอะไรเหลวไหล? ฉันไม่มีโรคสกปรกแบบนั้นหรอก!” ฉือม่านตะโกนเสียงดังมาจากด้านหลัง
เจ้าชุนเสียรีบเอ่ยเสริม
“ใช่แล้ว พวกเราล้วนบริสุทธิ์สะอาด”
“ปลาก็อยู่กับปลา กุ้งก็อยู่กับกุ้ง เต่าก็อยู่กับตะพาบ เยว่นาเป็นคนแบบนี้ คุณเฉียวอันเองก็คงสะอาดไม่ต่างกันเท่าไรหรอกมั้ง?” หลินว่านพูดเพื่อปูทางให้แผนการของตัวเองที่จะลงมือในอีกสักครู่
“ถ้าพวกคุณเอาเวลาที่ใช้ซุบซิบเรื่องคนอื่นทุกวันไปอ่านหนังสือบ้าง ก็คงไม่โง่ขนาดนี้!” เฉียวอันหัวเราะเยาะ
“อวัยวะสืบพันธุ์ของผู้หญิงซับซ้อนอยู่แล้ว แถมยังอักเสบได้ง่าย ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น เอาแค่คุณเจ้าชุนเสียก็พอ!”
เฉียวอันมองเธอ พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ลูกชายคุณบอกว่าคุณซักกางเกงในครึ่งเดือนครั้ง ด้วยความสกปรกอย่างคุณ ถ้าไม่เป็นช่องคลอดอักเสบ ฉันยอมเขียนคำว่า ‘เฉียว’ กลับหัวให้ดูเลย!”
หลี่เส่าหวินที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินเฉียวอันพูด ก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา
เธอไม่คิดเลยว่าเฉียวอันจะพูดจาแทงใจคนได้ขนาดนี้
คนต่อแถวอยู่เยอะขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคนรู้กันหมดแล้วหรือว่าเจ้าชุนเสียไม่ชอบรักษาความสะอาด?