“ซานเฉียง ต่อให้ฉันไม่ได้อยู่ข้างพวกแก คำพูดที่ไม่น่าฟังก็ต้องพูดกันให้ชัดไว้ก่อน”
เฉียวอันทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “ช่วงนี้ที่ฉันพาพวกแกหาเงิน พาพวกแกเปิดหูเปิดตา ก็เพราะฉันเห็นพวกแกเป็นพี่น้อง เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ”
“จำไว้ให้ดี อย่าเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อยจนสูญเสียอนาคตอันสดใส เข้าใจไหม”
ฟงซานเฉียงเข้าใจคำพูดของเฉียวอันทันที
“พี่สาว วันนี้พวกเราสามคนมีทุกอย่างได้ก็เพราะพี่ทั้งนั้น คุณย่าพูดเสมอว่าพี่คือผู้มีพระคุณที่ถูกกำหนดมาให้พวกเรา ชาตินี้พวกเราสามคนจะติดตามพี่ พี่ให้ไปทางตะวันออก พวกเราจะไม่มีวันไปทางตะวันตกเด็ดขาด”
“ดี ฉันเชื่อแก”
ฟงซานเฉียงเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง นายทุนทางใต้พวกนั้นเป็นคนที่ตงต้าไห่จากโรงงานเครื่องแต่งกายซานเหอพามา
พวกเขาเห็นแก่หน้าตงต้าไห่ ส่วนตงต้าไห่ก็พึ่งพาเฉียวอัน
พูดไปพูดมาก็เป็นเพราะเฉียวอันทั้งนั้น
เขาเข้าใจหลักการนี้ดี งานที่ทำอยู่เฉียวอันเป็นคนมอบให้ ส่วนจะรักษามันไว้ได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเขา
เฉียวอันประคองท้อง พาเด็กทั้งสี่ขึ้นรถไฟ
สัมภาระที่ฝากส่งก็เดินทางไปกับรถไฟด้วย
เฉียวอันอยากซื้อตั๋วตู้นอนชั้นนุ่ม แต่น่าเสียดายที่ระดับของจดหมายแนะนำในมือไม่ถึงขั้นจะซื้อได้
เธอจึงซื้อตั๋วเตียงนอนชั้นแข็งทุกเตียงในห้องนั้นเสียเลย จะได้ไม่มีใครมารบกวนพวกเขา
กลางคืนเฉียวอันก็นอนไม่ค่อยหลับ
คราวก่อนที่เด็ก ๆ ถูกลักพาตัว ทำให้เธอฝังใจ
ดังนั้นทุกคืนเธอจึงคอยระแวดระวัง กลัวว่าจะมีคนมาลักพาตัวเด็ก ๆ
อดทนอยู่แบบนี้สองวัน ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถไฟก็เปลี่ยนเป็นทะเลทรายโกบีและทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดสายตา