แต่สิ่งที่ควรขอบคุณมากที่สุดก็คือผู้เขียนนิยายเล่มนั้น ที่สร้างประเทศและสังคมขึ้นมาใหม่ทั้งหมด
การพัฒนาของภาคตะวันตกเฉียงเหนือที่นี่แตกต่างจากยุคเจ็ดสิบในโลกเดิมของเธออย่างสิ้นเชิง
ไม่นานขบวนรถก็แล่นเข้าสู่เขตบ้านพัก
ใกล้เที่ยงแล้ว ทุกบ้านต่างกำลังทำอาหาร
เฉียวอันได้กลิ่นหอมหลากหลายอย่างปะปนกัน
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือกว้างใหญ่ อุดมสมบูรณ์ ข้าราชการทุกคนได้รับการจัดสรรบ้านชั้นเดียวที่มีลานส่วนตัว
รถสามคันเพิ่งจอดสนิท
ผู้คนในบ้านรอบด้าน ทั้งหน้า หลัง ซ้าย และขวา ได้ยินเสียงก็เดินออกมาหน้าประตูเพื่อมองมาทางนี้
“นั่นบ้านนายพันเอกฮั่วใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ได้ยินว่าภรรยาเขาจะมาตามสามีไปรับราชการทหาร นี่คงเป็นขบวนขนของของเธอสินะ?”
“โห ขบวนใหญ่โตจริง ๆ! โอ๊ย ดูสิ ยังมีจักรยานด้วย!”
ทหารหนุ่มช่วยกันขนของลงจากรถบรรทุกแล้วยกเข้าไปในลานบ้าน
พวกผู้หญิงที่ตอนแรกเพียงแค่แอบมองด้วยความสงสัย ต่างทยอยเดินเข้ามาทีละคน
อยากเห็นว่าบนรถบรรทุกของเฉียวอันมีของดีอยู่มากแค่ไหน
“จักรเย็บผ้า! พวกคุณดูสิ นั่นจักรเย็บผ้า!” มีคนชี้ไปยังมุมสีดำบนรถพลางพูดขึ้น
“ดูพวกคุณสิ มายืนส่งเสียงเอะอะกันอยู่ได้ คนอื่นเขาย้ายบ้าน ทำไมต้องโวยวายกันด้วย?”
หลี่เส่าหวินเหลือบมองพวกเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปหา
“พี่สะใภ้”
“พี่สะใภ้”
ฮั่วจี้วิ๋นกับหวงหมิงเชิงเอ่ยทักพร้อมกัน
“สวัสดีค่ะพี่สะใภ้” เฉียวอันทักเสียงหวาน
หลี่เส่าหวินเป็นภรรยาของฉีวิ่นเชิง และยังเป็นหัวหน้าแม่บ้านของเขตบ้านพัก
ปกติบ้านไหนมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกัน ก็มักจะมาหาเธอให้ช่วยตัดสิน
เพราะฉะนั้นเธอจึงมีบารมีสูงในเขตบ้านพัก ทุกคนต่างเคารพเธอ