“นายไม่เห็นด้วยเหรอ? นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!” หลิวหูอิงได้ยินเสียงจากในกลุ่มคนก็สบถด่าลั่น
วินาทีถัดมา เสียงอุทานก็ดังมาจากหน้าประตูรั้ว
“นั่น... นั่นฮั่วรองหรือเปล่า?”
“โอ้โห จริงด้วย ฮั่วรองจริง ๆ! เขาไม่ได้อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือหรอกหรือ ทำไมถึงกลับมาล่ะ?”
“ฮั่วรองกลับมาแล้ว!”
ฮั่วรอง?
ทั่วทั้งหมู่บ้านเหลียนฉือมีคนที่ถูกเรียกว่าฮั่วรองอยู่เพียงคนเดียว นั่นก็คือฮั่วจี้วิ๋น สามีของเฉียวอัน
เฉียวอันมองชายหนุ่มที่เดินออกมาจากกลุ่มคนแล้วนิ่งงันไปชั่วขณะ
นี่คือสามีที่เธอได้มาโดยไม่คาดคิดคนนั้นหรือ?
พ่อของลูก ๆ?
ฮั่วจี้วิ๋นสวมเสื้อคอจีนสีเขียวทหารที่ดูคล่องแคล่วทะมัดทะแมง ในมือถือกระเป๋าใบใหญ่
เฉียวอันไล่สายตามองขึ้นไป ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเขา
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อนข้างเลือนราง จำได้เพียงว่าฮั่วจี้วิ๋นหน้าตาหล่อเหลาและรูปร่างสูงใหญ่
ตอนนี้เฉียวอันได้เห็นกับตาแล้ว ฮั่วจี้วิ๋นเป็นหนุ่มหล่อมาตรฐานอย่างแท้จริง
คิ้วเข้มดุจคมกระบี่ ดวงตาเปล่งประกายราวดวงดาว เบ้าตาลึกเล็กน้อย ยามมองผู้คน สายตาสงบนิ่งดุจน้ำในบ่อโบราณ ทว่าผืนน้ำนั้นกลับเหมือนซ่อนความคมกริบเอาไว้
ลองมองรูปร่างของเขาอีกที ไหล่กว้าง ขาเรียว เอวสอบ... ช่างดีจริง ๆ ดีไม่มีที่ติ
เฉียวอันอดเลียริมฝีปากไม่ได้
ในเวลานี้ฮั่วจี้วิ๋นก็กำลังมองเฉียวอันเช่นกัน
เขาจำใบหน้านี้ได้ดี เพียงแต่เฉียวอันในตอนนี้ดูงดงามสะอาดตา ระหว่างคิ้วยังแฝงความองอาจอยู่จาง ๆ
เมื่อครั้งที่เพิ่งแต่งงานกัน เฉียวอันเอาแต่ทำหน้าบึ้งทุกวัน กระทั่งมองเขาตรง ๆ ยังไม่กล้า
แต่เฉียวอันที่ยืนอยู่กลางลานบ้านในตอนนี้กลับเหมือนดอกไม้ป่าบนทะเลทราย ทั้งงดงามและแข็งแกร่ง ราวกับไม่มีสิ่งใดสามารถกดทับเธอได้