หลิวหูอิงเบ้ปาก ไม่ใส่ใจเลยสักนิด “เด็กผู้หญิงไร้ค่า ตีให้ตายก็ตายไป คุณจะมายุ่งอะไรด้วย?”
เฉียวอันหัวเราะเยาะ “ถ้าพูดอย่างคุณ ตอนคุณเพิ่งเกิด แม่ก็ควรบีบคอคุณให้ตายไปเสีย!”
“แล้วก็คุณด้วย” เฉียวอันชี้หน้าเสิ่นซิ่วฟาง “หลิวหูอิงอย่างน้อยก็ยังคลอดลูกชายได้สามคน แล้วคุณล่ะ? คุณต่างหากที่เป็นของไร้ค่าตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่งเข้าตระกูลฮั่วมาตั้งหลายปี กลับคลอดได้แค่ลูกสาวคนเดียว หรือว่าอายุมากจนคลอดลูกไม่ได้แล้ว?”
“ถ้าฉันเป็นฮั่วจี้ฟง พรุ่งนี้ก็หย่ากับคุณ แล้วแต่งกับสาวที่อายุน้อยกว่า สักวันก็ต้องมีลูกชายได้แน่”
เสิ่นซิ่วฟางพลันลนลาน ตลอดหลายปีมานี้ สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือฮั่วจี้ฟงจะหย่ากับเธอ
ยาพื้นบ้าน ยาบำรุง น้ำมนต์สารพัดอย่าง เธอก็ดื่มมาหมดแล้ว ทว่าท้องกลับไม่มีวี่แวว
“เอาคำพูดเหม็น ๆ ไปพูดกับแม่แกเถอะ! วันนี้ฉันจะฉีกปากเหม็น ๆ ของแกให้ได้!” เสิ่นซิ่วฟางพุ่งเข้ามา
เฉียวอันหลบได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วตวัดมือตบหน้าเธออีกฉาด คราวนี้สองแก้มมีรอยฝ่ามือแดงเป็นคู่ ดูสมมาตรกันพอดี
เสิ่นซิ่วฟางสู้ก็สู้ไม่ชนะ ด่าก็ด่าไม่ชนะ จึงนั่งลงกับพื้นแล้วกรีดร้องเสียเลย
“สวรรค์เอ๋ย! ท่านลืมตาดูหน่อยเถิด ส่งสายฟ้ามาฟาดผู้หญิงสารเลวคนนี้ให้ตายที! ต่อให้ฉันคลอดลูกชายไม่ได้ ฉันก็ไม่เคยทำเรื่องผิดต่อบ้านฮั่ว แล้วคุณล่ะ?”
เสิ่นซิ่วฟางชี้หน้าเฉียวอันพลางด่า “นังจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ ไปมั่วผู้ชายอยู่ในเมือง นอนกับผู้ชายมากี่คนแล้ว? ไม่อย่างนั้นจะได้งานประจำที่สถานีตำรวจหรือ? ถุย!”
“พี่สะใภ้ ด่าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก หน้าของเฉียวอันหนายิ่งกว่าคันกั้นน้ำเสียอีก เธอไม่แคร์หรอก ขอแค่หาเงินได้ อย่าว่าแต่ผู้กำกับสถานีตำรวจเลย ต่อให้เป็นผู้ชายในอำเภอ เธอก็กล้าถอดเสื้อผ้าขึ้นเตียงด้วย” หวังซูวิ๋นนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก มองเฉียวอันอย่างดูแคลน
พวกเธอด่ากันหยาบคายมาก แทบจะพูดแต่เรื่องลามกอนาจาร