ไม่นานนัก กัวไช่เฟิ่งก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาในบ้าน
“เฉียวอัน บ้านเธอมีจักรยานตั้งสองคันแน่ะ! ลูกชายฉันต้องเดินไปกองพันทุกวัน ในเมื่อบ้านเธอมีตั้งสองคัน แถมเธอก็ท้องโต คงไม่ได้ใช้หรอก เดี๋ยวตอนกลับฉันจะเข็นไปคันหนึ่งนะ”
เดิมทีเฉียวอันไม่เคยเก็บผู้หญิงคนนี้มาใส่ใจ เห็นว่าอายุมากแล้ว เลยแค่โต้ตอบสองสามคำก็แล้วกันไป
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าบางคนได้คืบจะเอาศอก
“ใครอนุญาตให้เธอเข้าไปในห้องด้านข้างบ้านฉัน? ยังมีกฎระเบียบอยู่ไหม? ที่นี่เป็นบ้านเธอหรือไง?”
กัวไช่เฟิ่งได้ยินเฉียวอันซักถามก็ไม่ใส่ใจ
“ประตูห้องไม่ได้ล็อก ฉันเข้าไปดูแล้วมันผิดตรงไหน?”
เฉียวอันกำลังจะขึ้นเสียง หวังเป่าหัวก็ขมวดคิ้ว “ป้ากัว ฉันรู้ว่าคุณเพิ่งตามสามีมารับราชการทหารได้ไม่นาน แต่อย่างน้อยก็ควรรู้จักมารยาทบ้างนะ?”
“นั่นสิ คุณเป็นแขก แขกที่ไหนจะเดินเข้าไปดูห้องของเจ้าของบ้านตามใจชอบ? ถ้าฉันเข้าไปเดินวุ่นวายทั่วบ้านคุณบ้างจะได้ไหม?” เยว่นาไม่ชอบกัวไช่เฟิ่งอยู่แล้ว พอได้โอกาสจึงพูดเหน็บขึ้นมาสองคำ
“ใช่เลย ครั้งก่อนฉันเพิ่งตามสามีมารับราชการทหาร เลยเชิญคนมาทานข้าวกัน ข้าวยังทานไม่เสร็จ ป้ากัวก็เดินเข้าไปในครัวบ้านฉัน หยิบหมั่นโถวแป้งขาวไปสองลูก ถ้าไม่มีคนเห็น ฉันคงนึกว่ามีขโมยเข้าบ้านแล้ว”
“พวกเธอพูดเหลวไหลอะไรกัน!” กัวไช่เฟิ่งโกรธจนกระทืบเท้า “ขโมยอะไรกัน? เล่อกู่อวี่ ลูกชายฉันเป็นผู้บังคับกองพัน ส่วนสามีเธอเป็นแค่ผู้บังคับกองร้อยตัวเล็ก ๆ เธอจะมาวางอำนาจอะไรกับฉัน?”
หลี่เส่าหวินได้ยินแล้วไม่พอใจ “หมายความว่าใครมีสามียศสูงกว่า คนนั้นเป็นคนตัดสินงั้นเหรอ? ฉันขอพูดกับคุณสักสองคำได้ไหม?”