ได้เงินมาสามสิบหยวน แถมยังได้แป้งสาลีอีกห้าชั่ง ถ้าเอาไปเล่าให้ใครฟัง คนอื่นคงอิจฉาจนตาร้อนกันหมด
“พี่สาวคะ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากฉันเอง จริง ๆ แล้วฉันมีเรื่องอยากปรึกษาพี่สักหน่อยค่ะ”
เฉียวอันมองฮั่วจี้วิ๋นแวบหนึ่ง
ฮั่วจี้วิ๋นเข้าใจทันที “พี่สาวครับ เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ กลางวันผมไม่อยู่บ้าน เฉียวอันเองก็มีธุระของตัวเอง แถมที่บ้านเราก็ไม่มีผู้ใหญ่คอยช่วยดูแล เราสองคนเลยอยากรบกวนให้พี่สาวช่วยอยู่บ้านเราต่อไปครับ”
“ค่าจ้างเท่าเดิม พี่ว่ายังไงครับ?”
หน้าผากของซูซิ่วหลานกระตุกตุบ ๆ บนโลกนี้มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยหรือ?
แค่ช่วยดูแลเด็ก ทำอาหาร เดือนหนึ่งก็ได้เงินสามสิบหยวนแล้วหรือ?
มีเรื่องดีแบบนี้ ใครจะไม่เต็มใจล่ะ เธอแทบอยากตอบตกลงเดี๋ยวนี้เลย!
“ตกลงค่ะ! ลูก ๆ ที่บ้านฉันเข้าโรงเรียนกันหมดแล้ว จริง ๆ ฉันก็กำลังกังวลอยู่พอดี อายุสี่สิบแล้ว จะออกไปทำงานก็ไม่รู้จะทำอะไร อยู่บ้านทุกวันก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน”
ซูซิ่วหลานยังคงดันนมผงกับขนมปังกรอบรูปสัตว์กลับไป “พวกคุณทำให้ฉันมีรายได้ทุกเดือน ฉันดีใจแทบไม่ทันแล้ว ของพวกนี้ฉันรับไว้ไม่ได้จริง ๆ รับแล้วฉันไม่สบายใจค่ะ”
“ฉันไม่รบกวนพวกคุณกินข้าวแล้วนะคะ พรุ่งนี้กลางวันฉันจะมาตามปกติค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนพี่สาวแล้วนะคะ” เฉียวอันไม่ดึงดันยื่นของให้เธออีก
ซูซิ่วหลานเพิ่งเดินออกไป ฮั่วฟางก็พาน้องชายกับน้องสาวกลับบ้าน
วันนี้ฮั่วเฉิน ฮั่วหนิง และเวินเสี่ยวเสี่ยวต่างก็ดูไม่ค่อยมีความสุขนัก
ตอนกินมื้อเย็น ฮั่วเฉินเหม่อลอย เอาตะเกียบเขี่ยกับข้าวในชามไปมาไม่หยุด