ตอนกลางคืนฮั่วจี้วิ๋นไปต้มน้ำให้เธอแช่เท้า ส่วนเฉียวอันว่างไม่มีอะไรทำ จึงเผา “สังข์แปดทิศ” ไปหนึ่งใบ
ก่อนตามสามีไปรับราชการทหาร เธอรวบรวมเข็มกลัด ปลอกแขน และคำขวัญจากสถานีตำรวจและโรงงานเครื่องจักรกลมาได้กองหนึ่ง แล้วส่งต่อให้เติ้งฟางทั้งหมด
ตอนนี้ยันต์ของเธอกองซ้อนกันหนาเกือบหนึ่งฝ่ามือแล้ว
พอมาถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เธอก็แทบไม่มีโอกาสใช้ จึงปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นมาตลอด
ตอนนี้เธอพ้นเดือนอยู่ไฟแล้ว ถึงเวลาลงมือจัดการหลินว่านเสียที
เมื่อกระดาษยันต์ไหม้หมด เฉียวอันก็เงี่ยหูฟังทันที
บ้านของหลินว่านอยู่ทางซ้ายมือด้านหน้าลานบ้านของพวกเขา เฉียวอันตั้งใจแยกแยะทิศทางอย่างละเอียด แล้วค่อย ๆ ทดลองทีละนิด ในที่สุดก็ได้ยินเสียงของฟ่านเทา
“แม่ ลุงโจวใจดีจริง ๆ ซื้อเค้กมาให้หนูด้วย หนูไม่ได้กินมานานแล้ว”
“เสี่ยวเทา พูดแบบนี้ได้แค่ในบ้านนะ ถ้าออกไปข้างนอก ห้ามพูดถึงลุงโจวเด็ดขาด เข้าใจไหม”
“ทำไมล่ะ ทำไมพูดถึงลุงโจวไม่ได้”
“ทำไมเธอถึงพูดมากนักนะ! ต่อไปยังอยากกินเนื้อไหม อยากกินเค้กหรือเปล่า”
“อยาก หนูอยากกิน แม่ หนูไม่พูดแน่นอน! แม่อยากอยู่กับลุงโจวใช่ไหม”
“อย่าพูดเหลวไหล กินเสร็จแล้วก็รีบเข้านอน”
“เข้าใจแล้ว”
เฉียวอันยังอดทึ่งในโชคของตัวเองไม่ได้ เพิ่งใช้ “สังข์แปดทิศ” ครั้งแรกก็ได้ยินข่าวเด็ดขนาดนี้
หลินว่านกำลังคิดถึงผู้ชายคนอื่นอีกแล้ว
ถ้าผู้ชายแซ่โจวคนนั้นเป็นชายหนุ่มธรรมดา ฝ่ายชายยังไม่แต่งงาน ฝ่ายหญิงก็ยังไม่แต่งงาน เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรให้พูดถึง
แต่ถ้าอีกฝ่ายแต่งงานแล้วล่ะก็...