“คุณปลูกยังไงเหรอ ไว้สอนฉันบ้างนะ ฉันก็อยากปลูกผักในลานบ้านสักหน่อย”
เฉียวอันลองคิดดูแล้ว ก็เป็นไปได้จริง ๆ พอดีจะได้ลองใช้น้ำบ่อในถุงมิติดูด้วย
“พี่สาว ฉันผสมน้ำหล่อเลี้ยงให้ผักพวกนี้น่ะ คิดว่าน่าจะเป็นเพราะน้ำหล่อเลี้ยงได้ผล ถ้าพี่อยากปลูก กลับไปให้สามีพี่พรวนดินก่อน หว่านเมล็ดลงไป แล้วฉันจะเอาน้ำหล่อเลี้ยงให้ ผสมกับน้ำแล้วรดลงไปพร้อมกันเลย”
“คุณทำอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอเนี่ย” ซูซิ่วหลานยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ “เฉียวอัน คุณเก่งจริง ๆ เลย”
“พอทำได้บ้างนิดหน่อย ไม่ถึงกับเก่งหรอก” เฉียวอันหน้าแดงเล็กน้อย
ถ้าเป็นการซ่อมเครื่องจักร เธอจัดการได้สบาย ๆ แต่น้ำหล่อเลี้ยงนี่ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลยจริง ๆ
หลังออกจากช่วงอยู่ไฟ เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นก็อุ้มลูกมาหาเฉียวอันทุกวัน
เธอได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลกลางวันนั้นด้วย
“หลินว่านนี่เป็นคนชอบก่อเรื่องจริง ๆ เมื่อก่อนพวกเรายังคิดว่าเธอน่าสงสาร อายุยังน้อยก็เป็นม่าย คนในเขตบ้านพักต่างก็ดูแลเธออย่างดี ตามหลักแล้วเธอไม่ควรได้อยู่ในเขตบ้านพักต่อไปด้วยซ้ำ ยังเป็นผู้บังคับกองพันฉีที่ไปขออนุมัติเป็นกรณีพิเศษจากเบื้องบน ให้เธอได้อยู่ต่อ”
“พี่หมายความว่า จริง ๆ แล้วเธอควรย้ายออกไปตั้งนานแล้วเหรอ” เฉียวอันถามอย่างสงสัย
เธอนึกว่าหลินว่านเป็นภรรยาม่ายของวีรบุรุษ จึงควรได้อยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรก
“ใช่น่ะสิ! ในกองทัพมีนายทหารตั้งมากมาย คนเยอะแต่บ้านมีน้อย บ้านหลังเล็กของเธอทั้งกว้างทั้งทำเลดี มีคนจ้องตาเป็นมันตั้งเท่าไร”
เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นจิบน้ำ “ตามปกติแล้ว คนอย่างเธอทางกองทัพจะช่วยหางานให้ ส่วนค่าเล่าเรียนของลูกก็ไม่ต้องออกเอง แต่ช่วงหลายปีมานี้หลินว่านเอาแต่แสร้งทำเป็นผู้หญิงอ่อนแอ”